Brjálaður Anarkisti

Kosningarnar voru leynilegar, en ég held ég spilli þeim varla þó ég láti það uppi að ég hafi sett 9904 í efsta sæti.

Það er vel hægt að lifa án ríkisstjórnar, en til þess þarf mjög náið og upplýst samráð borgara. Slíkt samráð er í eðli sínu ríkisstjórn.

Forfeður okkar voru anarkistar á vissan hátt, en norðurgermanskt réttarfar til forna var rótin að þeim hugmyndum sem við gerum okkur um einstaklingsfrelsi í dag. Mannhelgishugmyndir þjóðveldisins voru á margan hátt merkilegar. Það var t.d. ekki hægt að dæma fólk til líkamlegra refsinga eða innilokunar; eina refsingin fyrir utan bótagreiðslur var að skilgreina hinn seka utan samfélagsins til lengri eða skemmri tíma.

Þegar maður eldist þá uppgötvar maður hamingjuna. Mín hamingjuráð eru svona:

1. Ef þú vilt vera normal, hættu þá að reyna að vera eins og allir hinir.

Maður hlýtur að efast um heilindi forseta sem nýtir illa skilgreindan málskotsrétt til að hygla grunuðum glæpamönnum og landráðamönnum eða slá sig í nokkur augnablik til riddara í augum fávísra einfeldninga sem skilja ekki merkingu laganna.

Skrifið undir hér: http://www.petitiononline.com/afsogn/petition.html

Og látið þetta ganga!

Aldrei, í gegnum hrunið og búsáhaldabyltinguna, reiddist ég eins mikið og þegar Geir H Haarde sýndi hvílíkt lítilmannlegt ragmenni og hann var þegar hann sagði þessi orð. Af hverju sagði hann ekki af sér á því sama augnabliki? Hann var búinn að lýsa því yfir að það væri ekki hann, heldur ósýnilegi kallinn uppi í skýjunum sem ætti að laga hlutina. Upp frá því var hann einungis eins og einhver dauður hlutur í veginum fyrir öllu sem þurfti að gera. Til fullkominnar óþurftar, þegar hann var þá ekki að gera eitthvað, sem óumflýjanlega voru einhver ný glappaskot.

Ég er með tillögu.
Landinu verði skipt í 21 kjördæmi þar sem hvert hefur um það bil 10000 atkvæðabæra einstaklinga. Hver sem er má bjóða sig fram og það má jafnvel skrifa inn nöfn á kjörseðilinn. Hver kjósandi kýs þrjá einstaklinga sem hafa boðið sig fram í því kjördæmi eða sem eru til heimilis í kjördæminu. Sérhver má einungis bjóða sig fram í því kjördæmi þar sem þeir eiga lögheimili. Röð kjörinna frambjóðenda á kjörseðli skiptir ekki máli. Þeir þrír sem fá flest atkvæði í hverju kjördæmi komast inn á Alþingi. Ríkisstjórnin er síðan alltaf 9 manna hópur úr röðum alþingismanna sem er kjörinn af alþingismönnum sjálfum þannig að sérhver alþingismaður kýs fimm sem hann vill helst fá inn í ríkisstjórn (viðkomandi verða að bjóða sig fram til stjórnarsetu). Þeir níu sem fá flest atkvæði mynda ríkisstjórn og víkja af þingi.

Bráðum kemur meira!