Maður hlýtur að efast um heilindi forseta sem nýtir illa skilgreindan málskotsrétt til að hygla grunuðum glæpamönnum og landráðamönnum eða slá sig í nokkur augnablik til riddara í augum fávísra einfeldninga sem skilja ekki merkingu laganna.
Skrifið undir hér: http://www.petitiononline.com/afsogn/petition.html
Og látið þetta ganga!
Aldrei, í gegnum hrunið og búsáhaldabyltinguna, reiddist ég eins mikið og þegar Geir H Haarde sýndi hvílíkt lítilmannlegt ragmenni og hann var þegar hann sagði þessi orð. Af hverju sagði hann ekki af sér á því sama augnabliki? Hann var búinn að lýsa því yfir að það væri ekki hann, heldur ósýnilegi kallinn uppi í skýjunum sem ætti að laga hlutina. Upp frá því var hann einungis eins og einhver dauður hlutur í veginum fyrir öllu sem þurfti að gera. Til fullkominnar óþurftar, þegar hann var þá ekki að gera eitthvað, sem óumflýjanlega voru einhver ný glappaskot.
Ég er með tillögu.
Landinu verði skipt í 21 kjördæmi þar sem hvert hefur um það bil 10000 atkvæðabæra einstaklinga. Hver sem er má bjóða sig fram og það má jafnvel skrifa inn nöfn á kjörseðilinn. Hver kjósandi kýs þrjá einstaklinga sem hafa boðið sig fram í því kjördæmi eða sem eru til heimilis í kjördæminu. Sérhver má einungis bjóða sig fram í því kjördæmi þar sem þeir eiga lögheimili. Röð kjörinna frambjóðenda á kjörseðli skiptir ekki máli. Þeir þrír sem fá flest atkvæði í hverju kjördæmi komast inn á Alþingi. Ríkisstjórnin er síðan alltaf 9 manna hópur úr röðum alþingismanna sem er kjörinn af alþingismönnum sjálfum þannig að sérhver alþingismaður kýs fimm sem hann vill helst fá inn í ríkisstjórn (viðkomandi verða að bjóða sig fram til stjórnarsetu). Þeir níu sem fá flest atkvæði mynda ríkisstjórn og víkja af þingi.
Bráðum kemur meira!
Ég var að uppfæra WordPress hjá mér. Kannski ég fari bráðum að blogga.
Ég skil ekki hvers vegna ég uppgötvaði ekki hljómsveitina Laibach árið 1981. Ég var einmitt þá að hugsa á nákvæmlega sömu nótum og þeir.
Í byrjun árs 1981 gaukaði frænka mín að mér vinnu. Ég átti að starfa við manntalið. Mér fannst það frábært. Ég fann mér straufría skyrtu frá því 1950, gráa að lit og lét burstaklippa mig. Síðan gekk ég hús úr húsi með pókerfés og eyðublöð á spjaldi og spurði nærgöngulla spurninga.
“Hvað eru margar útgönguleiðir á þessu húsi?”
Unga parið í nýuppgerða timburhúsinu sínu á Njálsgötunni leit flóttalega hvort á annað.
“Hvers vegna viljið þið vita það?”
“Þeir láta okkur ekki vita allt, en ykkur að segja býst ég við að það sé til þess að lögreglan viti hvar fólk sé að finna þegar neyðarástand skapast” svaraði ég án þess að missa úr eitt andartak og brosti sviplaust með pókerandlit.
Ég fann lyktina af örvæntingunni.
Ég held samt að ég hafi bjargað laibach-karmanu þegar ég seldi HAM fyrsta hljómborðið sitt 1987 eða 1988..