Brjálaður Anarkisti

Ég skil ekki hvers vegna ég uppgötvaði ekki hljómsveitina Laibach árið 1981. Ég var einmitt þá að hugsa á nákvæmlega sömu nótum og þeir.

Í byrjun árs 1981 gaukaði frænka mín að mér vinnu. Ég átti að starfa við manntalið. Mér fannst það frábært. Ég fann mér straufría skyrtu frá því 1950, gráa að lit og lét burstaklippa mig. Síðan gekk ég hús úr húsi með pókerfés og eyðublöð á spjaldi og spurði nærgöngulla spurninga.

“Hvað eru margar útgönguleiðir á þessu húsi?”

Unga parið í nýuppgerða timburhúsinu sínu á Njálsgötunni leit flóttalega hvort á annað.

“Hvers vegna viljið þið vita það?”

“Þeir láta okkur ekki vita allt, en ykkur að segja býst ég við að það sé til þess að lögreglan viti hvar fólk sé að finna þegar neyðarástand skapast” svaraði ég án þess að missa úr eitt andartak og brosti sviplaust með pókerandlit.

Ég fann lyktina af örvæntingunni.

Ég held samt að ég hafi bjargað laibach-karmanu þegar ég seldi HAM fyrsta hljómborðið sitt 1987 eða 1988..

Það hefur kannski farið framhjá lesendum þessa bloggs, en ég gaf kost á mér í forvali VG um daginn. Ég hélt enga kosningabaráttu, heldur hélt ég mig frekar til hlés í pólitískum umræðum en mín er venjan og fór undan í flæmingi þegar fólk spurði mig út í pólitísk afskipti eða afstöðu til mála (annarra en frjáls hugbúnaðar, sem ég get ekki annað en lýst mínum skoðunum á) og reyndi helst að eyða málinu. Bloggið var í fullkominni ládeyðu, og ég var hvorki að eyða út gömlum færslum né að bæta við nýjum. Það var nákvæmlega ekkert sem benti til þess að ég gæfi kost á mér annað en nafn mitt á lista yfir þáttakendur í forvali.

Þess utan sleit ég þriggja mánaða ástarsambandi rétt fyrir kjörið af ástæðum sem ég ætla ekki að fara út í hér, en ég gat ekki litið svo á að þetta forval væri næg ástæða til að trufla mitt einkalíf á neinn hátt.

Mjög fáir af vinum og vandamönnum höfðu frétt af því að ég væri í forvali fyrr en það var yfirstaðið.

Ég átti þess kost að fá félagatal VG í Reykjavík, en nýtti mér það ekki, enda hafði ég ekki samband við neinn utan minn venjulega hring af skyldmennum, vinum og vinnufélögum.

Ég veiktist af slæmu kvefi einum og hálfum sólarhring áður en forvalið hófst og gat því ekki einu sinni talað fyrr en seinnihluta kjördags.

Ég get ekki kvartað yfir niðurstöðunni, því það voru margir fyrir neðan mig. Tveir fyrir ofan mig náðu ekki inn á lista. Annar þeirra gæti orðið góður á þingi. Samt eru listarnir mjög góðir.

Listarnir eru markverðir fyrir sigur þriggja hæfra einstaklinga sem hafa ekki áður látið að sér kveða á sviði stjórnmálanna, þeirra Lilju Mósesdóttur, Ara Matthíassonar og Davíðs Stefánssonar. Öll koma þau að VG óbundin hugmyndafræði og án baklands, en hvert og eitt með sína fersku sýn á málunum og mælsku til að tjá hana.

Framkvæmd forvalsins var á allann hátt til fyrirmyndar. Það eina sem ég get skammast út í er almenningur. Fólkið í þessu landi virðist ekki vera mikið fyrir að koma að pólitík, jafnvel þótt það hafi margt um hana að blogga og sé óþreytandi með búsáhöldin. Fjöldi þeirra sem gáfu kost á sér til forvals í flokknum sem fékk mestu fylgisaukningu sem sést hefur á einum flokki nú fyrir skömmu var bara sáralítill miðað við hvað það er mikið af hæfileikaríku fólki þarna úti sem gæti gert frábæra hluti á þingi.

Stærstu sigurvegararnir, hins vegar, þær tvær á toppnum, eru svo frábærar að ég tel það vera móðgun við þær að ætlast til að ég þyrfti að útskýra það eitthvað nánar.

Fyrir 2-3

100 g linguine fyrir hvern
Ein dós af niðursoðnum tómötum, allt nema Hunts
Einn poki af ferskri steinselju
Ólífur
Kapers
Ólífuolía
Ein dós af ansjósum eða sardínum
Oregano
Fjögur hvítlauksrif
Einn lítill þurrkaður chili

Áhöld: pastapottur, djúp panna eða skaftpottur, sósusleif

Vatn er sett í pastapott (amk tveir lítrar) og kveikt undir.
Ólífurnar eru saxaðar í smátt og skolaðar. Þrjú hvítlauksrif eru söxuð í smátt. Kapers skolað. Ólífur eru látnar krauma í ólífuolíu ásamt chili. Þegar þær hafa kraumað um stund er hvítlauknum bætt við. Síðan eru ansjósurnar settar út í. Þegar þær hafa leystst upp (ef það eru sardínur í stað ansjósa þá eiga þær ekki að leysast alveg upp) er kapers bætt út í, látið krauma smá og svo er tómötunum bætt við. Gæta skal þess að hræra alltaf vel og ekki láta verða of heitt. Pastað er sett í pottinn. Steinselja er söxuð og síðasta hvítlauksrifið pressað. Þegar pastað er tilbúið er það síað og sett heitt í skál og sósunni er hellt yfir. Hvítlaukurinn og steinseljan eru sett samanvið og hrært vel.

Verði ykkur að góðu!

Ég mæli með þurru rósavíni með.

Ég verð hér að nefna eitt sem hefur ásótt mig í allmörg ár.

Nú er svo að hér á þessari jörð er allmikið af “frægu fólki” sem virðist samt ekki hafa nógu marga áhorfendur eða hlustendur til að geta borgað fyrir svo mikið sem hálfa kvöldstund af þeirra daglegu skemmtan.

Eina skýringin er sú að þau eru bara að hvítþvo illa fenginn gróða og/eða nota sínar tíðu millilandareisur til að smygla eiturlyfjum.

Mætti ekki fara að athuga þetta fólk nánar?

Ég var að uppgötva lausn á öllum okkar vandræðum.

Við gerum allar greiðslur undanfarinna 15 ára sem voru hærri en 50 milljónir opinberar. Leggjum þær á borðið þannig að allir fái að sjá.

Allar greiðslur allra banka, sparisjóða og annarra greiðslustofnana og/eða fyrirtækja. Já og einstaklinga auðvitað líka, enda eru alltaf einstaklingar á bak við allt …

Ég kom við á Hressó í kvöld. Ég horfði á barþjónana blanda kokkteila og minntist þess þegar ég kom á Hressó í fyrsta sinn eftir að það gerðist bar og þurfti að kenna hverjum einasta barþjóni hvern einasta kokkteil sem mig langaði í. Svo fór ég að rifja upp þegar ég kom á Hressó í fyrsta sinn með vinkonum mínum þeim Auði (Aðalsteinsdóttur) og Gunnu Dóru (sem ég hef ekki séð í tvo áratugi).

Forsaga þess máls er að ég hafði keypt glermálningu til að föndra með og mála rúðurnar í útidyrahurðinni í Mâvahlíð 5 þar sem ég bjó með pabba og Önnu systur. Svo datt mér í hug að mála gula sól á bláum fleti (glært, þar sem málningarfletir sköruðust ekki) og rautt blóm á grænum fleti á gleraugun mín, þau sömu og sjást á þessari mynd. Svo komu stelpurnar í heimsókn og vildu fara með mig á þennan fornfræga stað sem enginn yngri en fimmtugur lét sjá sig á. Ég klæddist því kjóljakka föðurafa míns í tilefni dagsins ásamt máluðu gleraugunum mínum og horfði á heiminn í blá/gul/græn/rauðum ljóma.

Ég man að þjónustan var frábær og aldraðar þjónustustúlkurnar snerust í kringum mig, vöktuðu hvert fótmál og létu eftir sérhverri ósk minni.

Ég man hins vegar ekki nákvæmlega hvenær þetta var. Mitt fræga dagsetningaminni (en ég er þekktur fyrir að muna hvaða viku hvaðeina gerðist sem kom fyrir á mínum unglingsárum) er þarna að bregðast mér, en þetta var einhvern tímann árið 1981.