Brjálaður Anarkisti

Snemma morguns á föstudag fékk ég að vita að ástkær föðursystir mín, Halldóra, hefði látist þá um nóttina. Það hafði verið búist við þessu um nokkurn tíma þannig að þetta kom mér ekki á óvart.

Lítið vissi ég að þetta yrði eina skýið í heiðríkju helgarinnar. Nokkru síðar sendi konan mér boð á MSN að diskurinn sem ég hafði skrifað um nóttina og skilið eftir handa henni í tilefni afmælis hennar hafi verið svo frábær að hún hafi rúntað um bæinn allan morguninn til að hlusta á hann. Á heimleið um kvöldið ákvað ég að kaupa rósavín í ríkinu, því við áttum víst að borða humar í kvöldmat.

Ég var lengi að ákveða mig hvernig ég ætti að matreiða humarinn. Á meðan hringdi tengdamamma (hún er algert partíljón) og spurði hvort hún mætti ekki koma með Gunnu vinkonu sína í mat. Ekkert mál, við vorum með nóg af humar. Það sem ég gerði að lokum var að saxa 6 hvítlauka og 5 poka af steinselju niður í mjög smátt, blanda við einn bolla af ólífuolíu (extra virgin, auðvitað) og hræra öllum humrinum út í. Hann var þegar garndreginn og skelklipptur, en enn í skelinni. Síðan var þetta allt steikt á heitri pönnu og rósavíni hellt út á. Tengdó og Gunna komu ásamt Gilla manni Gunnu. Eftir eitt glas af Fresita var sest við borð. Það mætti líkja viðbrögðunum við gastrónómískan orgasmus.

Eftir matinn tókum við Gilli dúett, hann á píanó en ég á munnhörpu. Allir þekktu auðvitað þegar jazzspunasnilli Gilla á píanóið, en munnhörpuleikur minn kom öllum á óvart og hafði fólk orð á að þetta væri stórundarlegt eftir einungis þriggja vikna kynni af hljóðfærinu.

Það var margt fleira ánægjulegt þetta kvöld sem ég ætla ekki að fara nánar út í hér.

Daginn eftir var haldin afmælisveisla fyrir alla ættingja. Stofan fylltist af mjög hávöxnu kvenfólki. Allir virtust skemmta sér vel. Um kvöldið eldaði ég humarsúpu úr skeljabrotunum sem varð gómsæt.

Morguninn eftir hjóluðum við, sonur minn og ég, austur í Laugardalshöll þar sem lið hans urðu Reykjavíkurmeistarar í handbolta. Hann skoraði samt ekki neitt sjálfur í þetta skipti. Ég spilaði Óðinn Til Gleðinnar á munnhörpuna mína og undraðist hversu vel það liggur við hljóðfærinu. Ég þekkti marga foreldranna þarna og urðu þarna margir fagnaðarfundir.

Ég hélt áfram að spila Óðinn Til Gleðinnar á munnhörpuna það sem eftir var dags, mér sjálfum til ómældrar ánægju. Ég held að hæfileikar mínir á munnhörpu séu eitthvað skyldir hæfileikum mínum í kossaflensi.

Seinna um daginn fórum við í kokkteil til móður minnar í nýja húsinu hennar og Birgis. Fyrir utan að vera stórkostlega flott, þá eru nágrannarnir ekki af verra taginu: biskupinn á móti (norðri), Ásgrímssafn í vestri, Litli Fróðleiksmolinn í austri og Bónussonurinn i suðri. Ég heimtaði auðvitað að fá húsið lánað áður en þau flyttu inn til að geta haldið Rave. Undirtektir urðu dræmar. Það er þarna risastórt dansgólf með mjög hátt til lofts og risa þakglugga.

Og ég er hættur að reykja síðan á miðvikudag. Ég nota tvo 21 mg nikótínplástra frá Nicotinell. Það rétt slær á þörfina.

Þessi grein var skrifuð þriðjudaginn 4. október 2005 klukkan 13:43. Hægt er að fylgjast með umræðunum gegnum RSS 2.0 veitu. You can leave a response, or trackback from your own site.