Borgin sem er hönnuð eins og Hogwarts
Ég var búinn að ráfa um Edinborg í samanlagt í um það bil klukkutíma þegar ég uppgötvaði að Harry Potter gæti ekki hafa verið skrifuð í neinni annari borg. Göturnar í Edinborg eru eins og tröppurnar í Hogwarts. Borgin er á mörgum hæðum á fjölmörgum stöðum. Ég gætti mín að drekka einungis öl. Breskt öl er hinn besti alhliða drykkur sem til er. Maður verður aldrei of drukkinn af því, en maður getur samt orðið fullur ef maður leggur sig fram.
Ég er enn hættur að reykja. Ég er hættur að nota nikótínplástra; sá síðasti datt af fyrir næstum því viku síðan.
Sunnudagskvöldið tuttugasta nóvember var séstök snilld. Ég hafði verið að rölta á milli pöbba í leit að lifandi tónlist. Ég kom við á stóra tónlistarpöbbnum á South Bridge sem ég man ekki hvað heitir og svo labbaði ég suður á bóginn og á næsta pöbb sem ég sá, The Royal Oak á Infirmary Street. Þar var mjög róleg stemning, en staðurinn var ótrúlega lítill. Þegar ég hafði verið þar í nokkrar mínútur settist þar gamall karl með gítar í hornið og fór að spila og syngja. Þetta var eins og skiffle eða country, mjög skemmtilegir ryþmar. Ég staldraði nú ekki lengi við, en spjallaði smá við dreng og tvær stúlkur þar inni. Ég labbaði síðan út í bláinn, tók þvergötu til vesturs og lenti fljótlega inni á hippalistanýlendu sem er snilldin eina og heitir The Forest. Þar lét einhver mig fá nafnspjald með auglýsingu um klúbb sem heitir The Bongo Club. Ég var alveg hættur að nenna að finna út hvar Holyrood Road er svo ég tók taxa. Klúbburinn virtist vera frekar daufur, svo ég ákvað bara að labba aftur út í óvissuna.
Let’s get lost, hugsaði ég með sjálfum mér.
Allt í einu ramba ég fram á þennan bar, The Holyrood Tavern. Inni í horni sat sundurleitur hópur af fólki sem mér leist frekar vel á. Tveir náungar voru að spila saman á gítar og mandólín. Stúlka sem sneri baki í mig var að taka fiðlu upp úr pússi sínum. Önnur stúlka brast í söng, þetta þróaðist út í blús. Ég tók eftir því að þau voru að blúsa í A, svo ég dró fram Marine Band munnhörpuna og tók undir. Kona beint á móti mér brosti sínu breiðasta og gaf mér stórt thumbs-up. Nokkru síðar tók þetta enda, eftir að allir voru búnir að láta ljós sitt skína, eftir svona uþb 10-15 erindi af 12-takta blús. “Við erum frá Írlandi” segir konan sem sat á móti mér. Hún og maðurinn hennar eru bæði of smáfríð og falleg til að geta verið Bretar. “Frá Galway” bætir maðurinn við. “Ég er frá Wisconsin” segir stúlkan sem söng. “Þekkist þið öll?” spyr sú írska. Allir segja nei. “Ég er frá Íslandi” segir fiðluleikarinn. Kölluð Sigga, tölvunarfræðingur og barnabarn Benjamíns. Svo fór fleira fólk að bætast í hópinn. Gítarinn og mandólínið fóru aftur að spila. Svo kom fleira fólk. Mjög geðþekkur og mjög nördalegur ljóshærður drengur sem gæti hafa verið íslenskur af útlitinu að dæma brosti afsakandi til allra meðan hann skrúfaði saman sekkjapípu. Hann sagði aldrei orð allt kvöldið. Svo komu inn stúlkurnar tvær og drengurinn frá Royal Oak fyrr um kvöldið. Stelpurnar drógu upp sína pennywhistle hvor og fóru að spila með. Þau spiluðu einungis í G og A allt kvöldið. C eða D munnhörpur hæfa þar ef það er blús og ég geng venjulega með eina af hvorri tegund á mér. Gítarleikarinn stjórnaði. Hann spilaði stöðugan blús allt kvöldið, en þáttakendur impróvíseruðu hraðfleyg þjóðlagastef inn í hann. Síðar komu tvær dökkar keltneskar nornir berandi risastóra harmoniku á milli sín. Það var aðallega önnur sem spilaði og gerði það bara nokkuð vel. “Er vinkona mín ekki falleg?” spurði sú sem ekki spilaði. Ég laug ógurlega. En hún spilaði eins og engill. Írsku hjónin sögðust aldrei hafa skemmt sér jafn vel. Strákurinn sem kom inn með flautuleikurunum fékk að taka í nikkuna. Hann var ekki slæmur heldur. Ég spilaði lítið nema á svona fjögurra eða fimm erinda fresti þegar þetta var orðið nógu blúsað, heldur talaði mest við írana og vinkonuna og annað fólk sem settist í kring um okkur.
Ég man ekki hvenær ég fór, en ég get svarið að ég hafi keypt minn síðasta ölpott löngu eftir lokunartíma (opnunartímar voru ekki gefnir frjálsir fyrr en viku síðar, eða um síðustu helgi).
Ég ráfaði út í óvissuna og var allt í einu lentur á The Royal Mile svo leiðin heim var greið.