Hví ég ek ekki bifreið.
Það fer víst að verða einkennilegra og einkennilegra hvers vegna ég keyri ekki bíl, eða svo heyrist mér að minnsta kosti af raddblæ þeirra sem hvá þegar ég segi þeim að ég hafi ekki ekið bíl eftir að ég tók bílpróf 17 ára að aldri og að ég hafði ekki einu sinni hugsað út í að endurnýja það á sínum tíma, þannig að ég hafi ekki verið með ökuréttindi frá 18 ára aldri, því mér hafi ætíð fundist ég hafa eitthvað betra við peningana mína að gera en að borga fyrir bílpróf.
Jafnvel þegar ég bjó í London og mér bauðst að taka bílpróf fyrir jafngildi fimm þúsund íslenskra króna, þegar það kostaði að minnsta kosti hundrað þúsund á Íslandi, þá fannst mér það ekki taka því, því ég hefði margt annað og betra við tímann að gera. Lundúnadvölin í raun styrkti lífsviðhorf sem höfðu mótast í mér í æsku og unglingsárum, þegar ég vandist fljótt að komast milli staða ýmist gangandi eða hjólandi. Umhverfissjónarmiðin vógu líka alltaf þungt.
Það voru hvorttveggja umhverfissjónarmið jafnt sem félagspólitískar ástæður sem lágu að baki þeirri ákvörðun minni á síðunglingsárum að aka ekki bíl. Bílar eru illir. Þeir sundurskera borgarlíf og færa fólk fjær hvoru öðru. Þeir eru höfuðuppspretta hávaða- jafnt sem umhverfismengunar. Þeir stuðla að leti. Þeir gera fólk háðari forgengilegum auðlindum, auðlindum sem er þar á ofan stórvarasamar að umhverfisáhrifum.
Ég fékk stundum að heyra á Lundúnarárunum (en ég bjó í Lundúnum á árunum 1988 til 1992, þegar ég var 24-28 ára (er þó fæddur 1963)) að nú væri ég að ljúga, umhverfisvernd væri alveg glæný uppfinning. :-> Ég held að ég hafi lesið fyrst um möguleg hnattræn umhverfisáhrif brennslu jarðolíu einhvern tímann á árunum 1969-1972. Þetta er líka gífurlega einfalt dæmi í grunninn og mjög auðvelt að geta sér til að áhrifin geta orðið óskapleg: þetta kolefni hefur ekki verið í umferð í fleiri fleiri jarðsöguleg tímabil. Hvað gerist ef því er skyndilega dælt út í andrúmsloftið?
Akið ekki, hjólið eða gangið.