Brjálaður Anarkisti

Einn er sá ósiður íslendinga sem fer ósegjanlega mikið í taugarnar á mér, en það er hvernig þeir standa hlið við hlið í rennistiga. Eins og allir þeir sem til útlanda hafa komið hafa tekið eftir, þá gerir maður ekki svoleiðis lagað. Fólk stendur í einfaldri röð hægra megin svo þeir sem vilja flýta sér geti hindrunarlaust gengið eða hlaupið um stigann. Annars væri lítið gagn í svona stiga, því hann hreyfist mikið hægar en maður gæti gengið sjálfur, ekki satt?

Ég skora á fólk að reyna að standa vitlausu megin í rennistiga í London, t.d. á Holborn lestarstöðinni. Venjan er að fyrsti maður sem kemur að sveitalúða sem stendur vitlausum megin lemji hann eða sparki honum burt svo heiðvirt fólk geti komist leiðar sinnar.

Ég fór út að hjóla áðan, fór frekar stuttan túr upp með Elliðaám og svo niður að Dunhaga. Ég var ekki í síðbuxum, heldur bara hjólreiðabuxum, en það eru þröngar stuttbuxur úr spandex sem ná niður á mitt læri og hafa klofbót úr vaskaskinni. Þær eru sérlega þægilegar fyrir það að þær gera manni kleift að koma slátrinu haganlega fyrir þannig að það fer ekkert á flakk í skálm þegar maður er að hjóla, en slíkt getur verið óþægilegt. Hins vegar tók ég eftir að allir sem ég mætti voru norpandi í heimskautabúningum frá hvirfli til ilja.

Það var ekkert sérlega hlýtt í veðri, en þó stillt og sól skein í heiði. Þótt ég væri svo gott sem nakinn fyrir neðan mitti, fann ég ekki fyrir kulda. Á leiðinni heim fór að snjóa. Þá var ég orðinn svo heitur að það hefði mín vegna getað verið þorraþrælsbylur, mér var nákvæmlega sama.

Og nú sé ég eftir að hafa ekki keypt kilt handa mér í Skotlandi. Magnaðar flíkur.

Nú áðan gekk ég út á Klambratún með gítarinn minn og spilaði “Don’t Look Back in Anger” og flautaði með. Einhvers staðar í fjarska var fólk að leika sér með hundinn sinn, annars var enginn þarna. Kannski ég syngi með í næsta skipti.

Í gær hjólaði ég með valkyrjunni dóttur minni sjö ára í Smáralindina og þaðan í Seljahverfið að heimsækja afa hennar. Síðan fórum við Mjóddina niður í Elliðaárdal og Fossvoginn heim.

Í dag fórum við á kaffihús og heimsóttum ömmu í nýja húsinu í Bergstaðastræti. Svo um kvöldmatarleytið heimsóttum við móðurömmu á Klapparstíg. Hún kom með veglegt geitarullarvesti úr Himalayafjöllum og gaf mér. Ég er í því núna og er alltaf að hugsa “Hvaða lykt er þetta?” og fatta svo að það var ég sjálfur.

Svona hljómar gítarinn.

Ég póstaði líka mynd af honum hér um daginn. Ég get ekki staðist þá freistingu að pósta henni aftur, aðallega til að mynda skemmtilega fánamyndun með veifu (banner) þessa vefs.

Gagnrýni er vel þegin, en samt mun ég bara hlæja að henni, þó hún sé sönn. Einkum og sérílagi sé hún sönn.

Það fyrsta sem ég kynntist á Internetinu var Usenet og IRC. Tölvupósti kynntist ég ekki fyrr en síðar, enda átti ég ekki í tölvupóstsambandi við neinn framan af fyrir utan fólk sem ég kynntist á öðrum hvorum þessara staða. Nú er hún Snorrabúð stekkur og Usenet er ekki lengur þar sem hjarta Internetsins slær. Þegar ég nota núna þess fremur lélega staðgengil, öll bloggkerfin (og póstlista líka) sakna ég eins: kommentakerfi sem er þrætt (threaded) að fullu. Með “þrætt” meina ég að sérhvert svar getur orðið þráður í sjálfu sér. Til að pósta kommenti þarf það að vera annaðhvort stakt án tilvísunar til eldra eða með tilvísun í eitthvað eldra komment. Sérhvert komment felur síðan í sér tilvísun í alla röð fyrri kommenta sem það er svar af og svo koll af kolli. Þannig er alltaf hægt að rekja sig aftur gegnum röð kommenta. Sérhvert umfjöllunarefni getur orðið að flóknu tré af umræðu. Þetta vantar í dag. Hvernig litist ykkur á eitthvað svona í stað Haloscan?

Stundum langar mann til að blogga en hefur svo lítið að segja. Hér hef ég því safnað saman nokkrum slíkum smáatriðum.

“Þú ert mjög vond kú” sagði einhver persóna í barnatímanum rétt áðan. Með svona fyrirmyndir, er nokkur von að börnin læri nokkurn tímann Gullaldar-Íslenzku?

–
Munnhörpurnar sem fást á 200 krónur í Tiger eru ekki peninganna virði. Þær eru einfaldlega rangar. Ekki bara falskar, heldur rangar. Betri eru 100 króna munnhörpurnar í IKEA, eða 650 króna Hohner Silver Star sem fást víða í hljóðfæraverslunum. Þær eru hvorar tveggja vel peninganna virði.

–

Er það ímyndun í mér að allt það fólk sem hefur skipt máli á Gettu Betur eru kommúnistar, eða allavega skrifa á Múrinn? Ég spái sigri Ásgeirs Berg í kvöld. Ég kynntist honum lítillega á IRC fyrir fjöldamörgum árum, þó ekki svo vel að ég vissi hvað hann héti þá eða hversu gamall hann væri. Síðan hef ég komist að því að hann og dóttir mín eiga fjölmarga sameiginlega vini.

Ef þú ert í útlöndum og getur ekki stillt á RÚV þá smelltu bara á þennan link klukkan 20:00 GMT

–