Sjöundi áratugurinn
Þótt ég sé fæddur árið 1963 er svo undarlegt með mig að ég hef elskað áratuginn sem ég fæddist í allar götur síðan.
Ég elska allt frá sjöunda áratugnum, “sixtís”, en þó umfram allt tónlistina. Alveg frá upphafi áratugarins og til loka hans.
Ég lærði að lesa þegar ég var fjögurra ára og varð strax mjög hraðlæs og las bækur, tímarit og blöð af mikilli áfergju. Sjónvarp var til á mínu heimili frá því áður en Ríkisútvarpið hóf sjónvarpsútsendingar. Móðir mín hlustaði oft á útvarp á daginn, á kvöldin var horft á sjónvarp, leiknar hljómplötur eða pabbi spilaði á trompetinn sinn. Yfirleitt var amk tvennt af þessu í gangi.
Einhvern veginn síaðist andblær sjöunda áratugarins inn í barnssálina og hefur æ síðan búið þar eins og minning um glataða paradís.
25. maí 2006 klukkan 21:10
svona minningar á ég líka, enda fædd á sama áratug og þú. man vel eftir Kanasjónvarpinu, sérstaklega þáttunum Combat (sem ég lifði mig mjög inní)
á líka góðar minningar frá fimmtudagskvöldum, þegar útvarpsleikritið var sett á fullt blast;)
25. maí 2006 klukkan 21:24
Já, ég man eftir Combat. Samt man ég meira eftir Gunsmoke, Wanted Dead or Alive og svo öllum Irving Allen þáttunum, eins og Lost in Space og Voyage to the Bottom of the Sea og þannig. Það var reyndar meira á áttunda áratugnum.
25. maí 2006 klukkan 22:28
Ég man eftir Cheers, Allo Allo og Cosby Show, börn dagsins í dag munu muna eftir klámvæddu veruleikasjónvarpi og high school sápum.