Söngvarar og söngkonur
Eftirlætissöngkonur mínar, í tilviljunarkenndri röð:
- Mama Cass
- Janis Joplin
- Björk
- Dolores O’Riordan
- Eivør Pálsdóttir
Eftirlætissöngvarar mínir, líka í engri sérstakri röð:
- John Lennon
- Mick Jagger
- Colin Blunstone
- David Bowie
- Jim Morrison
Mesti snillingurinn meðal söngkvennanna er auðvitað Björk. Það er erfitt að dæma hvort hún sé meiri tónskáld eða söngkona, en í höfundarverki hennar eru þessir þættir næstum órjúfanlegir.
Annar óviðjafnanlegur snillingur var Janis Joplin. Snilld hennar er kannski ómælanlegri en nokkurrar annarar, enda var hún náttúrubarn sem söng frá innstu hjartarótum á svo átakanlegan hátt að maður stendur orðlaus og hvumsa eftir, sbr þessa útgáfu hennar á Ball and Chain á Monterey Pop tónlistarhátíðinni í júnímánuði árið 1967.
Ef sorg, mæða og harmkvæli koma fram í söngröddum sumra, eins og hjá Joplin og Morrison, þá eru aðrar raddir eins og ferskur andvari, fullur af gleði og bjartsýni. Þannig var Mama Cass. Annars sést hún líka í myndbandinu með Janis Joplin að ofan; hún situr meðal áhorfenda og sést hvísla “wow!”.
Af söngvurunum er einn sem hafði ekki yfir neitt sérstakri tækni eða getu að búa, en það var Jim Morrison heitinn. Samt var hann frábær söngvari, af svipuðum ástæðum og Janis; hann var blúsari frá hjartanu. Hann var líka töffari, en það skiptir minna máli núna.
Hver er Colin Blunstone? munu eflaust margir spyrja. Hann var söngvari bresku hljómsveitarinnar The Zombies, sem var starfrækt frá árunum 1962 til 1967. Síðar söng hann með The Alan Parsons Project, m.a. lagið “Old and Wise” frá árinu 1982. Söngstíll hans er óvenjulegur, hann hafði þýða baritónrödd og söng svo til einvörðungu höfuðsöng á efri mörkum raddsviðsins.
The Zombies voru ótrúlega góð hljómsveit sem náðu því miður ekki þeim vinsældum sem þeim bar. Vinsælasta lag þeirra, Time of the Season, sló í gegn næstum tveimur árum eftir að hljómsveitin hætti. Sem dæmi um hversu gríðarlega langt á undan sinni samtíð þeir voru, er hér næstum óþekkt lag frá þeim frá árinu 1964 sem heitir Walking in the Sun (ég vona að Decca verði ekki brjálaðir) . Er þetta 1964 eða 1974?
2. júlí 2006 klukkan 12:37
Ég hef aldrei heyrt þetta lag (Walking in the sun) áður og gæti alls ekki sagt hvort það er ´64 eða ´74. Það er nú reyndar sánd þarna sem er dæmigerðara fyrir ´64. Raddsetningin í bakkröddunum og svona. Ef ég hefði átt að giska alveg út í bláinn hefði ég sagt ´68, mér finnst þetta minna á sum hippalögin sem voru ekki eins rosalega sýrð og t.d. sumt með Janis. En takk fyrir að setja það hér, nú ætla ég að sitja með heddfóninn í dágóða stund og hlusta á það aftur og aftur á meðan ég skrifa eina bloggfærslu tileinkaða góðri vinkonu
2. júlí 2006 klukkan 14:41
Janis hafði einstakt lag á að velja sér lélega hljóðfæraleikara. Ef til vill voru þeir ekki lélegir, bara á mikilli sýru eða svona rosalega skakkir. Það heyrist á þeim að þeir vita hvað þeir eru að gera, en þeir gera það bara ekki neitt sérlega vel.
Ég held að ástæðan fyrir því að Zombies meikuðu það ekki sé sú að þeir voru ekki nógu hipp og kúl. Þá vantaði vissa karlmannlega aggressjón. Í Playboy-viðtalinu segir Lennon að Bítlarnir hafi meikað það vegna þess að þeir voru verstu ódámarnir af þeim öllum. Það getur passað á vissan hátt; berum til dæmis saman tvö textabrot, annað frá Beatles og hitt frá Zombies:
Beatles: “Well, I’d rather see you dead little girl / than to be with another man”
(Run for your Life, Rubber Soul 1965)
Zombies: “Maybe after he’s gone / she’ll come back / love me again”
(Maybe After He’s Gone, Odessey and Oracle, 1967)
Hins vegar voru Zombies ljósárum á undan Beatles í tónlistarlegum þroska og Lennon lét eitt sinn hafa það eftir sér að Zombies væru eftirlætishljómsveit hans. Sama sögðu fleiri og jafn ólíkar persónur og Jimi Hendrix og Dusty Springfield.
2. júlí 2006 klukkan 16:49
Ég er farin að skilja það
14. júlí 2006 klukkan 0:42
Ég er annars að sjá dálítið eftir að hafa ekki nefnt Dusty Springfield þarna. Hún var mikill snillingur og rödd hennar er ein af fáum röddum sem eru algerlega meitlaðar í barnssálina. Annars veit ég ekkert hvað hún gerði eftir að sjöunda áratugnum lauk.