
Ég hef heyrt að sumir telji vöruúrval hafa farið vaxandi síðan Baugsveldið yfirtók smásölu á Íslandi. Það er bæði rétt og rangt. Það er ótrúlega mikið úrval af afbrigðum af einum og sama hlutnum, en vantar svo heilu yfirflokkana af öðru. Til dæmis er hægt að fá tæplega 20 mismunandi afbrigði af Dijon-sinnepi (sem mér finnst með of miklu edikbragði), auk nokkurra algengra amerískra og danskra tegunda, að ógleymdu hinu íslenska. Hins vegar er ekki hægt að fá sinnep af vissri tegund sem kallast enskt sinnep, en umsvifamesti framleiðandi þess er Colman’s.
Það er merkileg þversögn með Englendinga að þeir eru ámóta kryddfælnir og Íslendingar, en framleiða þó sterkasta sinnep sem til er. Enskt sinnep er lagað án ediks og er ámóta sterkt og japanska maukið wasabe sem er haft með sushi og sashimi. Þegar það snertir öftustu bragðlaukana fær maður fullnægingu í ennisholurnar.
Því var það mér sérlega ánægjulegt þegar systir mín kom frá Englandi í fyrrinótt eftir tæplega tveggja ára fjarveru og kom með dollu handa mér.
Ég man líka eftir að hafa séð Colman’s sinnep auglýst í Morgunblaðinu frá því árið nítjánhundruð-þrjátíu-og-eitthvað.
Það sem ég vil fá að vita er þetta: ætlar ríkisstjórnin að gera eitthvað í því að tryggja anglófílum þessa lands jafn-sjálfsögð mannréttindi og áframhaldandi aðgengi að ensku sinnepi?