Erfiðleikar anglófílsins
Ég hef heyrt að sumir telji vöruúrval hafa farið vaxandi síðan Baugsveldið yfirtók smásölu á Íslandi. Það er bæði rétt og rangt. Það er ótrúlega mikið úrval af afbrigðum af einum og sama hlutnum, en vantar svo heilu yfirflokkana af öðru. Til dæmis er hægt að fá tæplega 20 mismunandi afbrigði af Dijon-sinnepi (sem mér finnst með of miklu edikbragði), auk nokkurra algengra amerískra og danskra tegunda, að ógleymdu hinu íslenska. Hins vegar er ekki hægt að fá sinnep af vissri tegund sem kallast enskt sinnep, en umsvifamesti framleiðandi þess er Colman’s.
Það er merkileg þversögn með Englendinga að þeir eru ámóta kryddfælnir og Íslendingar, en framleiða þó sterkasta sinnep sem til er. Enskt sinnep er lagað án ediks og er ámóta sterkt og japanska maukið wasabe sem er haft með sushi og sashimi. Þegar það snertir öftustu bragðlaukana fær maður fullnægingu í ennisholurnar.
Því var það mér sérlega ánægjulegt þegar systir mín kom frá Englandi í fyrrinótt eftir tæplega tveggja ára fjarveru og kom með dollu handa mér.
Ég man líka eftir að hafa séð Colman’s sinnep auglýst í Morgunblaðinu frá því árið nítjánhundruð-þrjátíu-og-eitthvað.
Það sem ég vil fá að vita er þetta: ætlar ríkisstjórnin að gera eitthvað í því að tryggja anglófílum þessa lands jafn-sjálfsögð mannréttindi og áframhaldandi aðgengi að ensku sinnepi?
21. júlí 2006 klukkan 19:29
heyr heyr!
23. júlí 2006 klukkan 12:25
Betra en jóna?
23. júlí 2006 klukkan 13:25
Hver er Jóna?
24. júlí 2006 klukkan 10:44
Viltu kannski fá Marmite líka? Brrrrr.
24. júlí 2006 klukkan 10:47
Ég get ekki sagt að ég sakni þess mikið, en mér finnst það þó gott. Er það ekki annrs til í verslunum hérlendis?
24. júlí 2006 klukkan 21:41
Er ekki bara mál að stofna verslun Anglófílsins? Allt frá sinnepi til bíla!
24. júlí 2006 klukkan 23:35
Iss, eins ogég hafi leitað mikið af Marmite. En ´Kalla hugmynd er góð. Verður svona eins og grænlenskt kaupfélag! Byssurnar við hliðina á sinnepinu, nælon gollur hjá Roverunum, Marmite hjá Benson & Hedges… Pant vera á kassanum.
25. júlí 2006 klukkan 7:40
Ég veit að Marmite var til í búðum hér á landi árið 1986.
Colman’s var reyndar til í langflestum stærri kjörbúðum þann áratuginn.
Annað sem mætti vera til hér eru reykt þorskhrogn.
Þegar ég var að vinna í fiski á Hellissandi gerði ég nokkuð af því að sykursalta þorskhrogn niður í tunnur. Mér var sagt að þau yrðu síðan flutt til Noregs þar sem þau væru reykt og síðan blönduð við smjör eða jurtaolíu og sett á túbur og seld aftur til Íslands. Bretar þekkja hins vegar ekki þorskhrogn á túbum, en eru vel kunnugir reyktum hrognasekkjum.
25. júlí 2006 klukkan 18:37
Varstu ekki bara að lýsa Walmart, Barbie?
25. júlí 2006 klukkan 18:50
Stóra spurningin verður þó þessi: ætti þessi búð að selja “white roe”, eða “hvít hrogn” eins og þeir kalla það, en það köllum við svil, og er óþverri hinn mesti?
25. júlí 2006 klukkan 23:13
Neibb, bara jammilaði. En fer víst eftir hvort við tökum grænlensku stefnuna eða þá amerísku. Ef það er sú ameríska (fyrir Kalla) þá er bara til jammilaði með sykri og sætuefnum. En ef það er eskimóaþema þá samþykki ég hrognin. Hvít eður ei.
27. júlí 2006 klukkan 20:34
Ég sem hélt að allt sem breskt er væri óætt.
27. júlí 2006 klukkan 21:37
Nei, þeir gera fjölmargt sem er vel útflutningshæft. Svo er mest í svokallaðri “indverskri matseld” breskt að stofni til, enda eldar fólk á þessum slóðum á gerólíkan hátt.
Svo er náttúrlega ekki hægt að bera saman vörugæðin þar og hér.
28. júlí 2006 klukkan 1:27
Yorkshire pudding… jömmí.
Þær sem ég hef fundið á lýðnetinu hingað til eru óætar.
Ef einhver af ykkur anglófílunum kann uppskrift af svoleiðis má senda mér
nornin@gmail.com
29. júlí 2006 klukkan 19:35
Mér líst eiginlega betur á grænlensku stefnuna. Helst af öllu myndi ég þó vilja flytja inn bjór. Það er alvarleg þörf á Fuller’s ESB og Caledonian 80/-.
29. júlí 2006 klukkan 20:31
Tek undir með Caledonian 80/-
Hér þarf að vera til úrval af bitter og pale ale á krana. Pintan á innan við tvö pund.
31. júlí 2006 klukkan 16:36
Ef ég mætti velja myndi ég nú skipta pale ale út fyrir imperial stout eða barley wine en líf án bitters er erfitt og leiðinlegt.
31. júlí 2006 klukkan 16:37
Nelly’s var lengi með John Smith á krana.
1. ágúst 2006 klukkan 3:19
Nú verð ég að játa að þekkja ekki John Smith en ég man þá tíð að Nelly’s bauð upp á Cristoffel Blonde. Það er auðvitað langt fyrir utan umræðuefnið en þann bjór hefur mig lengi langað að smakka aftur.