Koyaanisqatsi
Ég er nú nýkominn aftur frá Bandaríkjum Norður Ameríku, þar sem ég eyddi fjórum dögum í Research Triangle Park, sem er landsvæðið á milli Raleigh, Durham og Chapel Hill í Norður-Karólínufylki.
Allt var mjög flott, fólkið sem ég hitti var mjög sniðugt, úrvalið í verslununum var mjög gott, hótelið var það þægilegasta sem ég reynt; allt hefði átt að vera með besta móti, en samt fannst mér þetta allt ómögulegt. Ég myndi ekki vilja búa þarna þótt ég fengi fimm milljónir á mánuði fyrir (kannski gæti ég pínt mig í örfáa óhamingjusama mánuði, samt).
Mér leið þarna eins og líf mitt væri hrokkið úr lið. Eðlilegast væri að halda að það sé “jet lag”, eða ruglingur vegna tímamismunar. Skýringin sem mér finnst líklegust er þó eitthvað sem ég kann ekki að útskýra fyrir öðrum. Það eru engar borgir þarna, stærsti bærinn, sem er líka höfuðborg fylkisins, er á stærð við Grundarfjörð, allt annað eru bara mis-stórir sveitabæir sem kallast Mall á tungu innfæddra.
Tilfinningin sem ég fékk minnti mig á kvikmynd sem ég sá þegar ég var í kvikmyndaskóla og hét Koyaanisqatsi. Það minnti mig líka pínulítið á eitthvað sem Old Lodge Skins sagði í kvikmyndinni Little Big Man, eitthvað um að vera úr tengslum við náttúruna.
Að minnsta kosti finnst mér eins og ég hafi ferðast það hratt undanfarna daga að sálin hafi orðið einhvers staðar eftir, því hún getur ekki ferðast svona hratt.
Mér leið frábærlega þegar við komum við í Boston á heimleiðinni. Loksins var eitthvað sem leit út eins og siðmenning.
22. september 2006 klukkan 9:11
Kannski var þessi áfangastaður of fámennur til þess að teljast borg og of uppbyggður til þess að vera óspillt náttúra. Sem sagt, hvorki né.
22. september 2006 klukkan 9:22
þetta finnst mér merkilegt að lesa, þú lýsir tilfinningu sem ég þekki vel…sumir staðir vekja með manni einhvers konar óraunveruleikatilfinningu, hlutirnir eru ekki eins og þeir eiga að vera. mér verður stundum hugsað til annarrar ágætrar ræmu, The Truman show…
22. september 2006 klukkan 10:31
Er sorgmædd.
22. september 2006 klukkan 11:10
Nú, hví þá?
22. september 2006 klukkan 13:53
Þegar sálin verður eftir. Það er sorglegt. Og little big man var líka mjög sorgleg mynd. Og svo talaðir þú líka um Grundarfjörð. Allt mjög sorglegt…
22. september 2006 klukkan 14:22
Ekki er ég sorgmæddur. Og sálin er svona smám saman að ná heim aftur.
Annars finnst mér athyglisverðast hvernig viðbrögð mín við þessum stað eru gerólík því þegar ég kom til Edinborgar í fyrrahaust. Þá fannst mér ég eins og ég væri loksins kominn heim.
Núna fannst mér eins og mér hefði verið hent á ranga plánetu.
22. september 2006 klukkan 16:26
Edinborg er yndisleg borg. Samt þykir mér enn vænna um Glasgow, en bara af því að ég bjó þar.
Norður-Karólína er svona drive-by state. Best að keyra bara í gegnum það.
22. september 2006 klukkan 16:33
Mér skilst reyndar að Charlotte, NC sé ágætisbær. Annars er Savannah borg sem mig langar til að sjá einhvern daginn.
22. september 2006 klukkan 18:51
Skotland í heild sinni er heim.
22. september 2006 klukkan 20:29
Borgir eru mjög æskilegar.
4. október 2006 klukkan 14:27
Koyaanisqatsi er að mínu mati besta mynd í heimi - en ég myndi samt ekki vilja búa í henni.