Mætti ég rétta þér fána?
Ég fór í göngu niður Laugaveginn og þaðan á fund á Austurvelli. Þegar þangað var komið hitti ég móður mína; hún var þar ásamt Birgi manni sínum og Árna Finnssyni náttúruverndarpostula. Hún hélt á gríðarstóru mótmælaskilti sem var að sliga hana, eða að minnsta kosti gaf hún það í skyn við mig, svo ég tók við því. Ég man reyndar ekki hvað stóð á því, en það var áreiðanlega lengsta skiltið á Austurvelli það kvöldið. Ég sá auðvitað strax á eftir því að hafa tekið við þessu, svo ég leitaði dauðaleit að einhverjum til að taka við þessu, t.d. ef ég sæi dóttur mína einhvers staðar. Mér varð hugsað til þess að ein þekktasta ljóðabók Birgis heitir “Réttu mér fána.” Nútíma útgáfan myndi þá heita “Mætti ég rétta þér fána?”
Dóttirin skrifaði annars ágæta grein í Morgunblaðið í morgun.
27. september 2006 klukkan 13:18
ég var þarna líka, fannst rosa stemning.
fáninn var sumsé níðþungur, ef ég skil þig rétt, og þú ætlaðir að dömpa honum á dóttur þína???
27. september 2006 klukkan 13:31
Nei, iss, hann var laufléttur. Þótt stöngin væri uþb 2 metrar gat ég auðveldlega haldið á henni með annari hendi. En ég gat skilið að móðir mín væri þreytt á að halda á þessu, þótt hún sé ekki beinlínis farlama. Hún er meira að segja frekar ungleg miðað við mig.
27. september 2006 klukkan 14:34
Segiði svo að þessi félagslegi arfur skipti engu máli!
27. september 2006 klukkan 14:35
Snilldar dóttir.
27. september 2006 klukkan 15:15
Ég var samt ennþá hreyknari þegar þessi grein birtist.
27. september 2006 klukkan 18:52
Og það máttu vera. Svo sannarlega.
28. september 2006 klukkan 10:00
frábært hjá stelpunni, þú hefur fulla ástæðu til að vera rígmontinn:)
30. september 2006 klukkan 21:55
Góðar greinar.
3. október 2006 klukkan 19:25
Það getur verið afar pirrandi að halda á fánum í mótmælagöngum, allavega ef þetta eru fánar sem fleiri halda líka á og allir þurfa að labba í takt :/