Í gærkvöldi klofnaði Framtíðarlands-piparkakan mín sem hékk á bandi uppi á vegg og var mitt eina veggstáss, í sundur og féll í gólfið og brotnaði þar í þúsund mola. Þetta gerðist allt í einu og upp úr þurru. Það næsta sem gerist er að síðan heyri ég að Ómar vilji breikka Austurstrætið fyrir umferð á móti.
Þetta var eflaust bara tilviljun.
Þegar ég hugsa til baka til æskuáranna þá stendur mér fyrir hugskotssjónum paradís á jörð, bær þar sem maður gekk meðfram hlöðnum rennusteinum að verzla í gamalgrónum verzlunum þar sem afgreiðslufólk í hvítum sloppum sneiddu hangikjötið í áleggssneiðar fyrir mann og mjólkurbúðir seldu ekta skyr sem var síðan pakkað inn í smjörpappír.
Krakkar léku sér á götunum, enda voru fáir bílar sem áttu sér leið um og fóru sér jafnan hægt.
Ég bjó reyndar sjálfur við mikla umferðagötu, Háaleitisbrautina, sem var þá ein mesta umferðargata Reykjavíkur, og var sennilega einungis Miklabrautin sem var fjölfarnari á þeim tíma. Hins vegar var ég iðulega í heimsókn hjá föðurafa mínum og nafna á Ásvallagötu.
Afi minn, sem var lengst af forstjóri Fiskveiðasjóðs og líka eitthvað háttsettur í Frímúrarareglunni, var sérvitur á ekki ósvipaðan hátt og ég; hann hafði ekki ekið síðan hann tók bílpróf. Hann gekk til vinnu sinnar í Austurstræti á hverjum degi og sennilega oft utan þess, amk minnist ég fjölmargra skipta er ég gekk með honum um bæinn í hinum og þessum erindagjörðum.
Allar götur síðan hef ég þekkt það svæði sem nú er kallað 101 nokkuð vel og þrátt fyrir að sumir kvarti yfir því að borgina skorti um margt í fegurð þá hefur mér ávallt þótt hún fallegasti staður á jarðríki, þrátt fyrir að hafa þrásinnis ráfað um götur Lundúna, Parísar, Kaupmannahafnar, Amsterdam, Edinborgar, Genfar, Annecy, Napólí og Ravello, svo fátt eitt sé nefnt.
Eitt er þó það sem ég minnist úr æsku sem er horfið, en það er þegar miðbærinn var staður þangað sem allir áttu erindi, að minnsta kosti nokkrum sinnum á ári, ef ekki í hverri viku.
Af þessu leiddi að bærinn var alltaf fullur af fólki og var þannig eins og pínulítil stórborg, stórborg sem breyttist í smábæ þegar Kringlan kom og fólk fór að ferðast meira um á einkabílum. Ég held að þessi breyting hafi verið mest á árunum 1985-1988. Allt í einu vöknuðum við upp við staðreyndir eins og þær að það voru yfirleitt fleiri bílar að aka niður Bankastrætið en fólk að labba og að bílastæðin við Menntaskólann við Hamrahlíð voru oftast full. Og á svokallaðri Menningarnótt þurftum við að þola að allar gangstéttir á milli Laugavegs og Hringbrautar eru orðnar að bílastæðum risajeppa.
Allt til þess að fólk geti búið nógu langt í burtu frá siðmenningunni.