Brjálaður Anarkisti

Nú hefur verið þaggað niður í mér að læknisráði. Mér hefur verið bannað að tala upphátt.
Ég sit því heima og geri ekki neitt. Ég var að lesa nafnlausa bréfið margrædda og sýnist það 1) vera ritað af einum manni og 2) af manni sem hefur þá kunnáttu af lögum sem hægt er að búast við af fréttamanni með eins árs starfsreynslu.
Það er athyglisvert að hann skrifar “skrúplulaust” með f-i og notar orðið “óekkí” eins og einhver sem hefur lesið yfir sig af 19. aldar textum.

Þetta hæsi er óþolandi ástand. Ég þoli ekki stundinni lengur að geta ekki sungið.

“Slawkenbergius in every page of him was a rich treasure of
inexhaustible knowledge to my father–he could not open him amiss; and he
would often say in closing the book, that if all the arts and sciences in
the world, with the books which treated of them, were lost–should the
wisdom and policies of governments, he would say, through disuse, ever
happen to be forgot, and all that statesmen had wrote or caused to be
written, upon the strong or the weak sides of courts and kingdoms, should
they be forgot also–and Slawkenbergius only left–there would be enough in
him in all conscience, he would say, to set the world a-going again.”
– Laurence Sterne, The Life and Opinions of Tristram Shandy, Esq.

Einmitt svo hefur mér alltaf fundist um Dr Winston O’Boogie.

Hér á eftir fer blaðsíða 160 úr þessari merkisbók (ath að línuskiptingar fara ekki eftir frumútgáfu):

ÍSLENZKAR GÁTUR, SKEMTANIR,
VIKIVAKAR OG ÞULUR.

SAFNAÐ HAFA J. ÁRNASON OG Ó. DAVÍÐSSON

GEFNAR ÚT AF

HINU ÍSLENZKA BÓKMENNTAFÉLAGI

KAUPMANNAHÖFN

Í PRENTSMIÐJU S.L. MÖLLERS

1887

160 LISTIR.
staðið á höfðinu á hnífilkappa, þó að siglt sé hægðarleiði. Séra Hallgrímur Pétursson nefnir líka list þessa.

Það er líka list, ef list skyldi kalla, að stökkva upp þrisvar sinnum og slá jafnframt báðum hælunum upp í rassinn á sér. Þetta á að gjöra hvað eptir annað.

Þá eru eptir listir þær, sem J. Ól. nefnir þrælaleiki, einu nafni, og er sannast að segja að þar fylgir renta nafni. Til þrælaleikja telur Jón ennfremur að sverja nálareið í keitu og er áður getið um það.

Að róa köttinn af gærunni er svo fáránleg list, að eg efa að hún hafi nokkurntíma verið leikin. En J. Ól. lýsir henni, og hann vissi hvert hann fór. Órökuð gæra er spýtt á sjávarströnd og þarf hún að vera rígföst. Ullin á að snúa upp. Köttur er settur á gæruna og er bundið um hann snæri, en hinn snærisendinn er festur í bát, sem flýtur fyrir landi, fast við ströndina. Nú sezt einn maður undir árar í bátnum og rær frá landi, en kötturinn krækir löppunum sem fastast í ullina og heldur sér þar dauðahaldi. Ef ræðarinn getur nú rifið köttinn upp úr ullinni, þá er hann talinn meðalmaður að burðum. Listin er ljót og aldrei tíðkuð um þessar mundir. Sjálfsagt stendur hún í sambandi við orðtækið: hann reri köttinn af gærunni (G.J.)

»Reðrastefna ad. v. conventus de membris pudendis virilibus: Vas habent quinque chaenicum capax (vulgo kútur sev áttúngur) cui unus fundus exemptus est, alter vero creta intus illinitus. Congregati nebulones, priapismo sibi inducto, membrum immittunt. Fundum si quis attigerit ut creta conspiciatur, princeps luti erit.«¹

Að draga hákarl eða að keipa. Þorskroði er hnuðlað saman í dálitla kúlu. Því næst er kúlan bundin neðan í spotta. Listarmaðurinn gleypir kúluna og dregur hana svo aptur upp kokið, á spottanum. Síðan gleypir hann hana aptur o. s. frv., eins og þegar sjómenn eru að keipa.

Heimildarmaður minn, J.Ól., bætir þessu við lýsinguna: »Ef kúlan er nokkuð stór, þá er ekki loku skotið fyrir það, að keiparinn kyrkist, og er þannig við búið, að slíkir gárúngar fái makleg málagjöld fyrir galgopaskap sinn.«

Að aka sméri. Listarmaðurinn klínir smérbita á ennið á sér og snoppúngar sig svo sjálfur, þángað til smérið bráðnar við hitann, og rennur ofan andlitið; á hann þá að sjá svo til, að það fari ekki fram hjá munninum.

Heimildarmanni mínum, J.Ól., þykir ekki list þessi göfugleg, enda væri synd að segja það. Hún er líka eflaust liðin undir lok.

Þrælaleiki, sem nú tíðkast, þekki ég ekki, nema ef vera skyldi að halda

---

¹ Frá þessari list er sagt með orðum heimildarmanns míns, J. Ól, Sbr. inng. bls. 6-7

Mér sýnist sem að verð á þurrum baunum hafi aukist langt fram um verðbólgu undanfarin 20 ár, eða kannski sem nemur nokkur hundruð prósentum.

Þetta er náttúrlega ekki óeðlilegt, enda ræðst verðlag á þessu landi eftir lögmálinu “Hvað er hægt að gabba fólk til að borga mikið? Sko, það er ekki eins og það sé einhver samkeppni í gangi! Ha ha ha!”

Ég fór út áðan og hjólaði niður í Austurstræti og keypti mér bjór. Allur svitastorkinn og órakaður. Afgreiðslukonan í vínbúðinni spurði mig hvort ég ætlaði að kaupa tvo poka. Mér tókst að stynja einhverju gegnum bólgin raddböndin. Ég efast um að hún hafi skilið mig og hefur sennilega ekki haft áhuga á, enda leit ég út eins og hver annar róni. Á leiðinni heim mætti ég bloggynju nokkurri og ætlaði að segja “hæ” en ekkert kom út. Hún fitjaði upp á nefið og sneri sér upp í vindinn.

Stundum þegar allt virðist dauft þá þarf maður eitthvað skemmtilegt til að fríska upp á tilveruna. Einmitt þá er gott að sprauta stórri slettu af sriracha út á matinn.