Brjálaður Anarkisti

Hér á eftir fer blaðsíða 160 úr þessari merkisbók (ath að línuskiptingar fara ekki eftir frumútgáfu):

ÍSLENZKAR GÁTUR, SKEMTANIR,
VIKIVAKAR OG ÞULUR.

SAFNAÐ HAFA J. ÁRNASON OG Ó. DAVÍÐSSON

GEFNAR ÚT AF

HINU ÍSLENZKA BÓKMENNTAFÉLAGI

KAUPMANNAHÖFN

Í PRENTSMIÐJU S.L. MÖLLERS

1887

160 LISTIR.
staðið á höfðinu á hnífilkappa, þó að siglt sé hægðarleiði. Séra Hallgrímur Pétursson nefnir líka list þessa.

Það er líka list, ef list skyldi kalla, að stökkva upp þrisvar sinnum og slá jafnframt báðum hælunum upp í rassinn á sér. Þetta á að gjöra hvað eptir annað.

Þá eru eptir listir þær, sem J. Ól. nefnir þrælaleiki, einu nafni, og er sannast að segja að þar fylgir renta nafni. Til þrælaleikja telur Jón ennfremur að sverja nálareið í keitu og er áður getið um það.

Að róa köttinn af gærunni er svo fáránleg list, að eg efa að hún hafi nokkurntíma verið leikin. En J. Ól. lýsir henni, og hann vissi hvert hann fór. Órökuð gæra er spýtt á sjávarströnd og þarf hún að vera rígföst. Ullin á að snúa upp. Köttur er settur á gæruna og er bundið um hann snæri, en hinn snærisendinn er festur í bát, sem flýtur fyrir landi, fast við ströndina. Nú sezt einn maður undir árar í bátnum og rær frá landi, en kötturinn krækir löppunum sem fastast í ullina og heldur sér þar dauðahaldi. Ef ræðarinn getur nú rifið köttinn upp úr ullinni, þá er hann talinn meðalmaður að burðum. Listin er ljót og aldrei tíðkuð um þessar mundir. Sjálfsagt stendur hún í sambandi við orðtækið: hann reri köttinn af gærunni (G.J.)

»Reðrastefna ad. v. conventus de membris pudendis virilibus: Vas habent quinque chaenicum capax (vulgo kútur sev áttúngur) cui unus fundus exemptus est, alter vero creta intus illinitus. Congregati nebulones, priapismo sibi inducto, membrum immittunt. Fundum si quis attigerit ut creta conspiciatur, princeps luti erit.«¹

Að draga hákarl eða að keipa. Þorskroði er hnuðlað saman í dálitla kúlu. Því næst er kúlan bundin neðan í spotta. Listarmaðurinn gleypir kúluna og dregur hana svo aptur upp kokið, á spottanum. Síðan gleypir hann hana aptur o. s. frv., eins og þegar sjómenn eru að keipa.

Heimildarmaður minn, J.Ól., bætir þessu við lýsinguna: »Ef kúlan er nokkuð stór, þá er ekki loku skotið fyrir það, að keiparinn kyrkist, og er þannig við búið, að slíkir gárúngar fái makleg málagjöld fyrir galgopaskap sinn.«

Að aka sméri. Listarmaðurinn klínir smérbita á ennið á sér og snoppúngar sig svo sjálfur, þángað til smérið bráðnar við hitann, og rennur ofan andlitið; á hann þá að sjá svo til, að það fari ekki fram hjá munninum.

Heimildarmanni mínum, J.Ól., þykir ekki list þessi göfugleg, enda væri synd að segja það. Hún er líka eflaust liðin undir lok.

Þrælaleiki, sem nú tíðkast, þekki ég ekki, nema ef vera skyldi að halda

---

¹ Frá þessari list er sagt með orðum heimildarmanns míns, J. Ól, Sbr. inng. bls. 6-7

Þessi grein var skrifuð laugardaginn 24. febrúar 2007 klukkan 1:10. Hægt er að fylgjast með umræðunum gegnum RSS 2.0 veitu. Hægt er að skilja eftir athugasemd.