Brjálaður Anarkisti

Nú get ég ekki komið upp einu orði. Ég vildi óska að ég gæti talað.

Hvers vegna á maður alltaf svona erfitt að sjá hvort hægrisinnaðir bloggarar séu að meina það sem þeir skrifa eða bara að djóka? Þetta gerir manni frekar erfitt fyrir að gera grín að þeim, því þeir eru það sem kallast á ensku “beyond parody” (þýðing óskast).

Tvö dæmi: Shelley the Republican og “Lausnarorðið er frelsi“.

Mér líður ekkert sérlega vel, en ekkert sérlega illa heldur. Ég er með særindi neðarlega í öndunarfærum og beinverki um allt. Ég er samt ekki með hita og líður að öðru leyti vel.

Ef þetta reynist vera flensa, þá vona ég að ég sleppi við óráðið í þetta sinn. Ég miða öll veikindi við inflúensu sem ég fékk haustið 1978 og lá ég þá með óráði í sólarhring. Ég hef allar götur síðan verið nokkurnveginn rólfær í hvert sinn sem ég hef orðið veikur.

Mér verður hugsað til þessa vegna þess að allir sem ég þekki sem hafa fengið inflúensu undanfarna nokkra daga hafa orðið all-veruleika veikir.

Eins og sumir nágrannar mínir hafa eflaust tekið eftir, er ég nú í óða önn að setja upp gardínur í stofuglugganum. Nú bregður hins vegar svo við að það vantar um það bil tvo og hálfan millimeter upp á að gardínan passi í festingarnar í glugganum.
Því spyr ég bloggheim: á einhver hér stálsög sem hann eða hún gæti lánað mér?

Ármann er sem oftar með gátu á blogginu sínu. Það fyrsta sem mér dettur í hug er að allar þessar manneskjur hafa birst utan á hljómplötuumslögum.

Ármann kveður lítinn sóma vera af tilefnislausu flauti í umferðinni. Ég er síflautandi í umferðinni og ég veit ekki til þess að ég hafi neitt tilefni til. Ég flauta yfirleitt einhver dægurlög, en þó kemur fyrir að ég flauta alvarlegri verk, svo sem eins og stef úr sálumessum og þess háttar.