Brjálaður Anarkisti

Eins og Agureyrisfólkið segir, þá púnkteraði hjólið, og það á miðjum Laugavegi, rétt við Vatnsstíg, svo það var hægðarleikur að teyma það í Borgarhjól, og það í annað sinn.

Mér þótti þetta ekki einleikið.

Það var hins vegar enginn við og miði á hurðinni að hann kæmi kl 1.

Ég skildi þá hjólið eftir og ætlaði að hringja síðar, en svo gleymdi ég því í æsingnum um að komast á Lotus Notes ráðstefnu í Smáralind.

Er ég var á leið minni að labba í vinnuna hitti ég þá öðlingskonu Guðrúnu Pétursdóttur á ljósunum í Lækjargötu. Hún bauð mér far, höfðinginn sem hún er.

Uppúr hádegi fór ég á Lotus Notes ráðstefnu. Þótt Notes hafi ekki alltaf verið vinsælt meðal okkar Reiknistofnunarnörda, verður þó að segjast að það hafi ávallt verið í sókn, og er það meira en hægt er að segja um suma samkeppnisaðila.

Þessi kisa kemur stundum í heimsókn. Ég veit ekki hver á hana.

Tóta pönk var að birta einhverjar samanrakningar af Íslendingabók. Ég nenni varla að standa í svoleiðis þótt að við Davíð Oddsson séum fjórmenningar. Annars finnst mér merkilegt að móðurafi minn og móðuramma eru bæði komin af sömu konu í beinan kvenlegg, og það finnst mér líka mjög merkilegur kvenleggur.

Hér er beinn kvenleggur ömmu í 10 ættliði:

Hér er beinn kvenleggur afa míns í 9 ættliði:

Beinn kvenleggur beggja kemur saman í Guðríði Þórðardóttur, biskupsfrú á Hólum, en maður hennar, Jón “yngri” Vigfússon, auknefndur “Bauka-Jón” var fyrsti eiturlyfjasali Íslands, sýslumaður og síðan Hólabiskup. Hann var líka ein helsta persóna Íslandsklukku Laxnesss, bæði sem sýslumaður, biskup og sem faðir helstu kvenpersónunnar.

Ég ætla ekki að fara meira út í þá staðreynd að sömu ættarnöfnin birtast í fleiri kynslóðir í röð. Við skulum láta okkur nægja að segja að afkomendur Guðríðar og Jóns vildu helst ekki giftast öðru fólki en öðrum afkomendum Guðríðar og Jóns, nema ef vera skyldi afkomendum Stefáns frá Vallanesi (1619 - 1688) og konu hans, enda er hægt að rekja ættir ömmu minnar og afa til þessa fólks á mjög marga vegu.

Hér er beinn kvenleggur Guðríðar:

Þessi nöfn eru ekki vel þekkt í Íslandssögunni, en nöfn eiginmanna þeirra eru hins vegar vel þekkt. Samt áttu þær sjálfar merkilega ævi á margan hátt, og að minnsta kosti ein þeirra varð mjög sterkur örlagavaldur í sögu lands og þjóðar.

Ég sat inni á skrifstofu minni og átti mér einskis ills von þegar Valberg og Anil skunduðu inn glaðbeittir í fasi með bandýkylfur reiddar um öxl. „Ertu ekki að koma að spila?“ spurði Valberg vongóður. Allt í einu mundi ég að á öðrum bjór á föstudag hafði ég komið með digurbarkalegar yfirlýsingar að ég skyldi framvegis spila bandý með þeim á miðvikudögum. „Þú manst, þú lofaðir“ bætti hann við sigurviss. Það varð úr að ég keppti bara eins og ég var klæddur, enda var ég alveg óundirbúinn.

Þegar ég kom í Íþróttahús Háskólans mundi ég að ég hafði ekki komið inn í búningsklefa síðan ég tók upp á því að skrópa í leikfimi í 3. bekk í MR. Við vorum fljótir að fara inn í sal og skipta í lið. Fyrst spilaði Valberg einn gegn mér og Anil, síðan bættist Palli með í hópinn og fór í lið Valbergs, og svo að lokum Ragnar Stefán og Óli frá ISNIC, sem spilaði með okkur.

Ég svitnaði meira en ég hef svitnað síðan ég hjólaði síðast kringum Stór-Reykjavíkursvæðið, sem er orðið allt of langt síðan. Mér fannst mér ganga ömurlega og iðulega stóð ég sjálfan mig að því að gefa sendingar á fólk sem var ekki þar eða gefa sendingar á andstæðinginn. Alveg eins og í fótboltanum þegar maður var lítill. Mig minnir að ég hafi aldrei einu sinni reynt að spila fótbolta fyrr en ég var orðinn 9 ára og kominn með gleraugu og uppgötvað að til var skynheimur sjónar sem náði út fyrir 1 metra radíus, en mér hafði tekist að komast hjá greiningu á nærsýni í barnæsku þar til ég var búinn að vera í skóla í 3-4 bekki og vissi ekki einu sinni að maður ætti að geta lesið á töfluna, enda var slíkt hégómi hinn mesti því ég vissi alltaf um hvað kennarinn var að tala.

Að lokinni æfingu ákvað ég að best væri að fara heim og skipta um skyrtu. Ragnar Stefán sagði að ég hefði verið mjög góður miðað við að þetta væri mitt fyrsta skipti, en hann er alltaf að reyna að peppa alla upp. Ég tók mátulega mark á því.

Ég var svo heitur að ég gekk mestalla leiðina heim peysulaus á skyrtunni í fjúkinu.

Kisan kom í heimsókn. Hún tölti inn um gluggann fyrir innan við hálftíma síðan og er hér enn og stikar um stofugólfið eins og hún ætli sér að fara að kaupa það. Mér finnst þetta merkilegt miðað við að ég er á fyrstu hæð, en ekki kjallara.

Upphaflega áttu þetta að verða þrjár eða fjórar bloggfærslur, en ég nenni ekki að skipta umræðuefnunum niður né finna fleiri titla.
Fyrst vil ég segja þetta, í tilefni rætnustu umræðnanna sem maður hefur séð í íslenskum bloggheimum (og gat skeð, gerðist á moggablogginu):

Ertu með sveinspróf í póstmódernisma? Geturðu sýnt afbyggingarleyfi?

Fyrir alla hina vil ég benda á http://www.rvc.cc.il.us/faclink/pruckman/humor/jones.htm

Einnig vil ég benda bloggheimnum á að póstmódernistar hafa líka tilfinningar.

Ég sá sjálfan mig í spegli í dag, en það gerist ekki of oft þessa dagana, og misbauð strax herfilega. Ég fór því rakleitt í Kós á Laugaveginum og keypti mér nýjan leðurjakka. Þetta er maðurinn sem hætti að kaupa mat fyrir viku síðan því hann er of nískur til að éta. Þetta er maðurinn sem hefur látið sig dreyma í hartnær tvö ár að kaupa rafmagnsgítar fyrir lítið meiri pening en ég borgaði fyrir jakkann.

Annars gengur innkaupabojkottið fínt; það kann að hljóma undarlega, en í viku hef ég ekkert borðað nema úr ísskápnum fyrir utan te og morgunmatinn minn, en hann er blanda af vatni (eða te), hveitiklíði og Husk.

Reyndar játa ég bjórinnkaup. Og leðurjakka. Annað hef ég ekki keypt í viku. Ég er enn amk viku eftir að klára innihald ísskápsins og þá á ég eftir fullan skáp af tómat í dós (10), pasta (2 kg), hrísgrjónum (4.5 kg), baunum af ýmsum tegundum (3.75 kg) og svo gríðarlegu magni af kryddi, aðallega þurrkuðum chili.

Leðurjakkinn er ólíkur hinum gamla á ýmsan hátt:

• Hann er ekki snjáður og grár
• Hann er þunnur (samt amk jafnhlýr)
• Hann er gljáandi

og síðast, en ekki síst

• Hann er aðskornari

Ég fór í ríkið og keypti mér viskífleyg. Á leið minni eftir Lækjargötu rambaði ég inn á Rosenberg og hitti þar vinnufélaga mína þá Valberg og Anil ásamt Suzanne sem er nýsjálensk og kærasta Valbergs. Palli kom líka og var í mýflugumynd.

Röddin mín hefur orðið fyrir miklu áfalli af flensunni um daginn. Tenórröddin sem ég var farinn að mynda er horfin burt, en þess í stað er ég orðinn mikið meiri barítón eða jafnvel kominn í bassa, því neðsti tónn er farinn úr F niður í Des. Mig verkjar enn í hálsinn. Höfuðsöngurinn er samt næstum nákvæmlega eins og hann var og falsettan virðist ekki hafa beðið mikinn hnekki.

Í morgun fannst mér ég vera svo þungur á mér að ég átti erfitt með að rísa úr rekkju. Ég er næstum hættur að fara í langar hjólreiðaferðir og geri lítið annað en að sitja heima og éta. Því er ég nú búinn að taka þá ákvörðun að ég ætla ekkert að borða það sem eftir er mánaðarins annað en það sem til er í ísskápnum og búrinu heima.
Ég fór svo út að hjóla og hjólaði í kringum Seltjarnarnesið og dáðist að sólarlaginu. Ég var orðinn nokkuð hress og heitur þegar ég kom heim og sá þá að það var eitthvað að gerast í Friðarhúsinu svo ég dreif mig þangað inn. Þar var verið að sýna mjög athyglisverða heimildamynd um sjálfstæðisbaráttu Bougainville.