Brjálaður Anarkisti

Upphaflega áttu þetta að verða þrjár eða fjórar bloggfærslur, en ég nenni ekki að skipta umræðuefnunum niður né finna fleiri titla.
Fyrst vil ég segja þetta, í tilefni rætnustu umræðnanna sem maður hefur séð í íslenskum bloggheimum (og gat skeð, gerðist á moggablogginu):

Ertu með sveinspróf í póstmódernisma? Geturðu sýnt afbyggingarleyfi?

Fyrir alla hina vil ég benda á http://www.rvc.cc.il.us/faclink/pruckman/humor/jones.htm

Einnig vil ég benda bloggheimnum á að póstmódernistar hafa líka tilfinningar.

Ég sá sjálfan mig í spegli í dag, en það gerist ekki of oft þessa dagana, og misbauð strax herfilega. Ég fór því rakleitt í Kós á Laugaveginum og keypti mér nýjan leðurjakka. Þetta er maðurinn sem hætti að kaupa mat fyrir viku síðan því hann er of nískur til að éta. Þetta er maðurinn sem hefur látið sig dreyma í hartnær tvö ár að kaupa rafmagnsgítar fyrir lítið meiri pening en ég borgaði fyrir jakkann.

Annars gengur innkaupabojkottið fínt; það kann að hljóma undarlega, en í viku hef ég ekkert borðað nema úr ísskápnum fyrir utan te og morgunmatinn minn, en hann er blanda af vatni (eða te), hveitiklíði og Husk.

Reyndar játa ég bjórinnkaup. Og leðurjakka. Annað hef ég ekki keypt í viku. Ég er enn amk viku eftir að klára innihald ísskápsins og þá á ég eftir fullan skáp af tómat í dós (10), pasta (2 kg), hrísgrjónum (4.5 kg), baunum af ýmsum tegundum (3.75 kg) og svo gríðarlegu magni af kryddi, aðallega þurrkuðum chili.

Leðurjakkinn er ólíkur hinum gamla á ýmsan hátt:

• Hann er ekki snjáður og grár
• Hann er þunnur (samt amk jafnhlýr)
• Hann er gljáandi

og síðast, en ekki síst

• Hann er aðskornari

Ég fór í ríkið og keypti mér viskífleyg. Á leið minni eftir Lækjargötu rambaði ég inn á Rosenberg og hitti þar vinnufélaga mína þá Valberg og Anil ásamt Suzanne sem er nýsjálensk og kærasta Valbergs. Palli kom líka og var í mýflugumynd.

Röddin mín hefur orðið fyrir miklu áfalli af flensunni um daginn. Tenórröddin sem ég var farinn að mynda er horfin burt, en þess í stað er ég orðinn mikið meiri barítón eða jafnvel kominn í bassa, því neðsti tónn er farinn úr F niður í Des. Mig verkjar enn í hálsinn. Höfuðsöngurinn er samt næstum nákvæmlega eins og hann var og falsettan virðist ekki hafa beðið mikinn hnekki.

Þessi grein var skrifuð föstudaginn 9. mars 2007 klukkan 22:35. Hægt er að fylgjast með umræðunum gegnum RSS 2.0 veitu. Hægt er að skilja eftir athugasemd.