Brjálaður Anarkisti

Hér eru nokkrar slóðir sem mér finnst vera mjög mikilvægar:

Cry Freedom, úr The Guardian, um falskar forsendur kaldastríðshugsunarháttarins og nútíma kapítalisma
Why Nerds are Unpopular eftir Paul Graham
How children lost the right to roam in four generations, grein úr The Daily Mail
An Emotional Striptease, eftir Frank Furedi

Ég hef eiginlega ekki meira um málið að segja annað en að þessar greinar, sérstaklega þær tvær efstu, innihalda einstaklega djúpa og nýstárlega þjóðfélagsrýni sem ég vænti þess að komi til með að enduróma mjög í umræðunni á næstu árum.

Fólk er stanslaust að spyrja mig hvers vegna ég sé hættur að blogga. Ég hef enga góða ástæðu, enda lít ég ekki svo á að ég sé hættur, þótt ég hafi ekki bloggað í einn og hálfan mánuð. Ég hef jafnvel skrifað margar færslur í kollinum sem ég gleymt jafnharðan.

Ég er í sumarfríi og valkyrjan dóttir mín býr hjá mér þessa dagana. Við hjólum um, verslum í Tiger og förum á kaffihús, spilum tennis á tennisvellinum í Fossvogi og badminton í garðinum og ræktum okkar skólagarð. Núna erum við að fara í heimsókn til kærustunnar og dóttur hennar að horfa á pizzu og borða vídeó.

Lífið er gott. Sjálfum finnast mér athyglisverðustu færslurnar vera þegar maður er að kvarta yfir einhverju, en maður getur ekki alltaf leyft sér þann lúxus að vera geðvondur, sérstaklega ekki þegar maður er upptekinn alla daga við að njóta sumarfrísins.