Hlustarðu ekki á neitt sem er ekki með tambúrínu? spurði kærastan mín mig fyrir einhverjum mánuðum síðan. Ég þurfti að hugsa mig lengi um.
Ég mundi skyndilega eftir þessu þegar ég las nýjasta pistil Ármanns. Mér finnst einhvern veginn að skemmtilegasta tónlistin hljóti alltaf að að hafa tambúrínu, en ég hélt að það væri bara vegna þess að ég fæddist á fyrri hluta sjöunda áratugarins. Ég sé nú að það er ekki nauðsynlegt.
Ég var hálfnaður á leið minni niður Laugaveginn þegar ég keypti Harry Potter and the Deathly Hallows á 1500 krónur. Síðan kom ég við á Ölstofunni og varpaði kveðju á nokkra gamla kunningja, aðallega mína fyrrverandi mágkonu Þórunni Valdimars og aðrar gamlar vinkonur sem sátu og stóðu í kringum hana. Ég þurfti að þykjast sem regnhlífin mín væri galdrasproti til að geta komist heilu og höldnu burt með bókina.
Þegar ég kom heim horfði Máni ásakandi á mig. Ég bjó því til þennan lolcat:
Ég var að versla í Bónus í dag og uppgötvaði að það var ekki til neitt mæjones, eða að minnsta kosti ekki alvöru Gunnars-mæjones. Reyndar hafa þeir aldrei heldur haft eftirlætistegundina mína, sem er gerð úr hvítvínsediki og ólívuolíu.
Þá allt í einu flaug mér í hug; af hverju ekki gera þjóðlegt mæjones úr mysu og lýsi?
Þetta er hugmynd sem getur ekki feilað. Alkunna er að Sannir Íslendingar borða SS pylsur, en hvaða mæjones getur fólk borðað til að vera svona extra þjóðlegt, þannig að því líði vel með tilhugsunina um að það sé eftir allt að hegða sér á þjóðlegan hátt á milli þess sem það keyrir í Smárabíó og fær sér makkdónalds? Auðvitað mysu-og-lýsismæjones!
Aðalatriðið er ekki að láta sér líða vel. Aðalatriðið er að elska sitt land og vera góður íslendingur. Og borga mér fyrir lýsis-og-mysumæjones. Ég er að hugsa um að finna eitthvað smellið nafn á það. Það skal heita Grútur®
Ég var að springa af kátínu þegar ég kom að kassanum. Stúlkan á kassanum hlýtur að hafa tekið eftir því, því hún virtist þurfa að leggja sig fram til hins ítrasta til að fá ekki hláturskast.
Máni er ringlaður, því hann var að koma frá dýralækninum. Það var verið að gelda hann. Betra er að gera það fyrr en síðar, því þeir verða bara leiðinlegir, bitrir og þunglyndir ef þeir eru geldir eftir kynþroska. Ógeldir fresskettir geta verið mjög skemmtilegir, en geldir fresskettir eru hins vegar skemmtilegir á þann hátt að þeir staðna í þroska og eru eins og kettlingar alla æfi.
Ég var að komast að því mér til mikillar hrellingar að útgáfa mín af öllum skáldsögum og smásögum Voltaires (Romans et contes de Voltaire, 1966, Garnier-Flammarion, Paris) er Bowdleríseruð. Ég keypti hana í Bóksölu Stúdenta 1986 (± 1 ár) og hefði því haldið að hún væri nokkurn veginn nákvæm, en nei; “coglioni” er stafað “c…”.
Fyrir þá sem ekki skilja, þá endar 11. kafli Birtíngs á orðunum sem eru í fyrirsögn þessa kafla og eru ítalska og þýða “Ó en sú mæða að vera án eistna”. Hins vegar er orðið “coglioni” sem þýðir “eistu” ritskoðað í þessari bók þannig að það er stafað “c…”.
Nú var ég að uppgötva að dýralæknirinn hefur líka klippt klærnar af Mána litla. Mér finnst það verra, því þá getur hann ekki lengur klifrað upp eftir fótlegg mínum.
Þetta er eitt versta ofnæmissumar sem ég man eftir síðan ég var 12 ára og hélt að ég væri með kvef. Ég hef notað Histasín (cetirizine) en það virðist ekki virka lengur á mig. Kannski ég ætti að gefa Kestine aftur séns. Lóritidín virkar ekki neitt á mig. Verst þótti mér að Terfenadine (Teldanex, Seldane, Triludin) var tekið af markaðnum vegna þess að það getur steindrepið mann. Eftir á að hyggja fannst mér alltaf eins og hjartað tæki aukakippi um það leyti þegar ég bruddi það sumarlangt fyrir 15-18 árum síðan.
Ég man enn þann dag þegar ég prófaði það fyrst. Það var árið 1990 og við vorum að keyra frá London til Napólí og fórum sem leið lá í gegnum Sviss. Í um það bil 2000 metra hæð fékk ég óstjórnlegt hnerrakast sem lýsti sér í því að ég hnerraði á uþb 10 sekúndna fresti og hver hnerri hafði langan aðdraganda ásamt því að vera eins og sprenging. Það var keyrt í snarhasti í næsta bæ og að næsta apóteki. Mér tókst ekki að koma upp einu einasta orði, en það reyndist ekki nauðsynlegt. Afgreiðslufólkið rétti mér pakka með einhverju sem reyndist vera Seldane. Ég fékk mér eina töflu og nokkrum mínútum síðar var eins og ekkert hefði í skorist.
Svo virðist sem einhverjir óvitrir einstaklingar hafi sammælst um að sálga mér í fjarveru minni.
Slíkt er engin nýjung fyrir mér. Á aldrinum 10 til 14 var ég umsetinn af fíflum sem vildu lemja mig í spað.
Þeim varð aldrei úr ætlunarverki sínu. Hins vegar breytti ég engu í minni daglegu rútínu.
Ég er kominn með nýja klippingu. Áður en ég fór út ætlaði ég að fara í klippingu hjá Svandísi á Hótel Sögu, sem er alltaf eins og hugur manns og gerir nákvæmlega það sem manni dreymir um, en hún var í fríi, þannig að ég fór á Klapparstíginn og fékk einhverja konu sem ég leyfði að gera hvað sem var við mig svo hún afgreiddi mig á fimm mínútum og rukkaði svo 3500 kall fyrir eða þar í kring.
Áður var ég með klippingu eins og hetjurnar úr æsku minni, þeir Beatles og Rolling Stones. Núna er ég með sömu klippingu og aðrar hetjur úr æsku minni, þeir Bob Moran og Sid Vicious.