Nafn mitt á prenti
Mig grunar að nafn mitt hafi fyrst sést á prenti í Framsóknarblaðinu í Vestmannaeyjum þann þriðja mars árið 1971:
Geirfuglinn
Hafin er söfnun víða um landið til að kaupa geirfuglinn, sem seldur verður í Englandi í þessari viku. Talið er að 22 stoppaðir geirfuglar séu til. Ísland á engan. Færi því vel á því, að Íslendingar yrðu þess megnugir að kaupa þennan geirfugl sem nú er til sölu.
Hér í Eyjum gangast Rotary-klúbbur Vestmannaeyja og Kiwanisklúbburinn Helgafell fyrir fjársöfnun.
Ungur drengur, Elías Halldór Ágústsson, Fjólugötu 17[sic, var reyndar 19], lét aleigu sína í skotsilfri til kaupa á geirfuglinum. Hann lét allt sem í sparibauknum var. ,,Ísland á að eiga geirfuglinn“, sagði drengurinn við foreldra sína, og afhenti baukinn með innihaldi. Ef menn og konur sýndu örlítið brot af fórnarlund drengsins á Fjólugötu, gæti Ísland auðveldlega eignast geirfuglinn.
29. febrúar 2008 klukkan 16:59
Þú ert vonandi ekki að ýja að því að það hafi verið tætlur af geirfugli á gólfinu hjá þér?
1. mars 2008 klukkan 17:08
Ég bjó líka í Eyjum á þessum tíma, en sýndi ekki sömu fórnarlund í þágu hins deyjandi fuglastofns. Þú hefur snemma orðið hugsjónamaður….
1. mars 2008 klukkan 17:38
HT: Elementary, my dear Watson!
Þetta er síðasta eintakið af hinum sjaldgæfa gulgræna snjótittlingi, sem flæktist nýlega yfir hafið, helsjúkt af fuglaflensu.
Q: Núnú? Ég var í 1. og 2. GLÓ í 1962 árgangnum, en ég var ári á undan í skóla þar til ég féll út á miðjum vetri í 4. bekk MR (stærðfræðideild).
Við bjuggum í Eyjum því pabbi var að vinna við að búa til bónuskerfið í fiskvinnslunni, sem var prufukeyrt á Vestmannaeyingum. Mér þótti gaman að synda í höfninni, byggja báta, klifra upp á Helgafell og leika mér á gulu ströndinni sunnan við fellið (ég man ekki hvað sá staður hét, en núna er hann undir 300 metra þykku hrauni). Ég saknaði hins vegar alltaf Reykjavíkur, og jafnskjótt og síðasti skóladagur í 2. bekk var liðinn, þá gekk ég um bæinn og kvaddi alla bæjarbúa og steig svo upp í flugvél og flaug einn í bæinn til að búa hjá afa og ömmu á Ásvallagötu. Ég átti 8 ára afmæli skömmu síðar og hélt upp á það heima hjá afa og ömmu.
1. mars 2008 klukkan 17:47
Svo man ég að ég var gríðarlega skotinn í einni stelpu í mínum bekk sem hét Rósa. Hún var ljóshærð og sennilega var hún stærst stúlknanna í bekknum, brosmild og með spékoppa. Hún var eiginlega það eina sem ég sá eftir þegar ég flutti í bæinn, þó ég hefði reyndar aldrei séð hana utan skólans og aldrei talað við hana.
3. mars 2008 klukkan 7:36
Allar vildu Rósa heitið hafa. Nei, ekki er ég hún. Ég hinsvegar komst óbeint í bæjarblaðið í Eyjum þegar það kom smá klausa um hve börn á reiðhjólum væru farin að trufla umferð í miðbæ Vestmannaeyja og faðir minn benti mér góðfúslega á að ég mætti taka til mín
Svo synti ég líka fyrir móður mína…
Við höfum heldur ekki á samleið í 1. og 2. bekk, þar sem ég var bara með mínum ´63 árgangi. En hvað segirðu; syntirðu í höfninni? Ég var nær daglegur gestur í sundlauginni góðu og tók mjög alvarlega átakið um að allir landsmenn ættu að synda 200 metra á dag
3. mars 2008 klukkan 8:10
Nei, reyndar ekki höfninni, það var lítið lón rétt vestan við höfnina, eiginlega alveg við höfnina, þar sem við fórum út á flekum sem við smíðuðum úr spýtum og frauðplasti. Svo syntum við smá. Annars var ég aldei mjög góður sundmaður, það var ekki fyrr en ég synti fyrst í Miðjarðarhafinu tæplega þrítugur að ég lærði að synda.
17. mars 2008 klukkan 16:28
Ég kom einimtt nýlega til Vestmannaeyja og furðaði mig á að allir fóru allt á bílum, nánast enginn var labbandi eða á hjóli, samt var ágætis veður.
Ég finnst frekar að börnin á reiðhjólunum á götum Vestmannaeyja ættu að vera tekin til fyrirmyndar frekar en að skamma þau (frá þeirra sjónarhorni séð var bilaumferð að trufla hjlólreiðar í miðbæ VE).
17. mars 2008 klukkan 16:41
Ég braut fyrsta hjólið mitt í sundur í Vestmannaeyjum. Ég var að hjóla með bróður mínum niður í bæ og var kominn rétt út af Fjólugötunni (sem var aldrei kölluð annað en Skeifan meðal eyjarskeggja) þegar keðjan slitnaði. Mér sýnist reyndar af kortinu að aðalleiðin þaðan niður í bæ sé ekki lengur til, en það var s.s. hægt að beygja til hægri út úr Fjólugötu og fara beint að Skólagötunni, en þannig lá leið mín á keðjulausu og bremsulausu hjólinu. Ég fór niður alla Skólagötuna og endaði á vegg þar sem sú gata endaði á þeim tíma. Ég held að ég hafi ekki meitt mig mikið; ég grét eitthvað, en brotnaði ekki og man ekki eftir að hafa marist nokkuð. Stellið á hjólinu brotnaði hins vegar í tvennt nokkrum sentimetrum frá stýrinu. Það var síðar soðið saman og ég notaði það lengi síðan. Þetta var Richmond hjól. Næsta hjól sem ég eignaðist, sem var tékkneskt af tegundinni Eska og beið að lokum sömu örlaga: stellið brotnaði nokkrum sentimetrum frá stýrinu.