Óslökkvandi gleði
Ég hef verið síhjólandi um helgina. Á laugardag hjólaði ég upp að Elliðavatni og í kringum það (rangsælis) og þaðan í bæinn gegnum Árbæinn og kom við í vínbúðinni Heiðrúnu. Þegar ég var kominn aftur í bæinn var ég kominn í ástand sem mætti líkja við leiðslu - ég og hjólið vorum eitt og ég var óþreytandi að fara hvert sem er, hraðar en ég hef áður getað.
Ég söng hástöfum með mp3 spilaranum mínum stóran hluta leiðarinnar.
31. mars 2008 klukkan 9:12
Lítið er ungs manns gaman
Eru nokkuð hraðamælir og kílómetramælir á hjólinu?
31. mars 2008 klukkan 9:39
Ég vona að þú hafir ekki gleypt flugu.
31. mars 2008 klukkan 12:42
Hvaða músík finnst þér best að hjóla við? Ég hlusta mikið á Rammstein, þegar ég hleyp og hjóla.
31. mars 2008 klukkan 12:58
Fríða: ekki neinn hraðamælir enn, en ég býst við að fá mér svoleiðis fljótlega.
Kristín: það var mjög undarlegt, en ég sá enga flugu á leiðinni. Ég sá hins vegar dularfullan fugl, sem var svo flottur og dularfullur að hann verðskuldar sérstaka bloggfærslu.
HT: Mér finnst skemmtilegast að hlusta á tónlist frá bítlatímabilinu, og einkum og sérílagi A Hard Day’s Night
Annars bloggaði ég eitt sinn um hvað væri á mp3 spilaranum mínum, ég býst við að sá listi sé ennþá svona uþb 70% réttur.
31. mars 2008 klukkan 18:31
Jú, The Beatles geta dimmu í dagsljós breytt, alveg sammála. Mikið bít og stemning. Baby you can drive my car….það er voða flott. Áfram Elías!!