Brjálaður Anarkisti

Í morgun var ég að fínpússa hið nýja póstkerfi Háskólans sem ég hef verið að hanna undanfarið ár. Í gær og fyrradag fór það í klessu út af villu í veiruskanna sem ég hafði ekki haft ímyndunarafl til að sjá fyrir, en nú virðist þetta vera komið á fínt ról.

Reyndar kemur aldrei neitt fyrir póstkerfið ef ég er nærri. Þegar villan kom upp í fyrrakvöld var ég á vorfagnaði Reiknistofnunar. Eftir að hafa dansað síðan fram eftir nóttu á Hressó fór ég heim með kærustunni og eldaði. Ég á beittan hníf sem ég saxa grænmeti og kjöt með. Mér tókst með naumindum að afstýra að stór partur af nögl löngutangar vinstri handar færi með í réttinn.

Mig langar út að hjóla. Ég held ég fari kringum Elliðavatn.

Ég hef mjög oft ætlað að blogga um hitt og þetta undanfarnar vikur, en aldrei komið mér að því þegar ég loksins sest við tölvuna, en einhvern veginn langar mig aldrei til að blogga nema þegar ég er úti að hjóla, að vinna eða ligg sofandi uppi í rúmi. Ég hef því ákveðið að þessi færsla verði sundurlaus samtíningur af stuttum athugasemdum sem til þessa hafa legið óbloggaðar hjá garði.

Þegar ég fór úr vinnunni í dag tók ég smá krók til að hressa mig við. Ég hjólaði niður á Ægisíðu og eins og leið lá út að Kringlumýrarbraut. Það blés 12 metrum á sekúndu úr aust-suð-austri. Þar sem ég barðist með storminn í fangið út að Nauthólsvík mætti ég tveimur skokkurum, með mínútu millibili. Ég kannaðist við þá báða, en það voru Kári Harðarson, sem ég kynntist þegar ég var í MH, og Ágúst Borgþór, sem ég kynntist þegar ég var í MR.

Um daginn barst mér gjöf sem gladdi mitt hjarta. Ármann Jakobsson sendi mér áritað eintak af nýútkominni bók sinni, Fréttum frá mínu landi. Þegar ég hóf lesturinn varð mér skyndilega ljóst að Ármann er meistari hins afóríska stíls, sem hefur ekki verið í hávegum hafður meðal íslenskra rithöfunda undanfarna áratugi, því þó allir vilji vera kjarnyrtir vilja fáir vera stuttorðir.

Kári segir farir sínar ekki sléttar innan um bílana í borg óttans. Ég verð að taka undir. Íslendingar kunna ekki að keyra. Getur líka einhver sagt mér hvers vegna svokallaðir hjólastígar eru næstum aldrei með sveigjur í stað horna? Maður kemur þarna á 40 km hraða og þarf að snarhemla bara til að geta beygt. Hvað er eiginlega málið með það?

Ég er að hugsa um að fara í greiningu til að finna út hvort ég sé með ADHD. Mjög margir vinir mínir, bæði nýir og gamlir, hafa nefnt við mig oft undanfarin 10 ár að ég sé dæmigert tilfelli. Kærastan er sérstaklega sannfærð um að ég sé með athyglisbrest. Kannski ég ætti að fara á lyf og klára háskólanámið? Ég hef reyndar prófað sambærileg lyf, 4 eða 5 sinnum undanfarin 25 ár, aðallega í tengslum við einhverjar skemmtanir, en sá ekki skemmtigildi þeirra og fannst þau eiginlega bara ömurleg á flestan hátt. Mér finnst sennilega of gaman að vera eins og ég er og langar ekki til að upplifa heiminn á meira prósaískan hátt.

Ingólfur skrifar frábæra grein um fasista og hálfvita á Kistunni.

Eitt undarlegt atvik sem henti mig áðan fékk mig til að hugleiða flókna spurningu tilvistarlegs eðlis: er hægt að bannmerkja óskráð símanúmer? Eru óskráð númer ekki bannmerkt í sjálfu sér? Jafnvel bannfærð?

Ég er með landlínu, einungis í þeim tilgangi að geta haft ADSL. Ég nota það númer aldrei til neins, enda hringi ég næstum aldrei í neinn nema aðra GSM síma, og vil að fólk hringi einungis í GSM símann minn. Því tel ég það merkisviðburð ef síminn hringir. Það gerðist núna rétt áðan:

*Rrriiinng*

Halló?
- Já góðan daginn [innskot mitt: það var reyndar kvöld], ég er að hringja frá Atlantsolíu og …
Afsakið, en hvar fékkstu þetta númer?
- Uh, við fengum langan lista með númerum, og …
Og hver er yfirmaður þinn?
- Uh, hann heitir Hugi … Hugi … Hreiðarsson, Hugi Hreiðarsson.
Takk fyrir.
- Það var lítið.

*klikk*

Ég sé mest eftir því að hafa ekki notað counterscript í þetta skiptið.