Brjálaður Anarkisti

Ég hef mjög oft ætlað að blogga um hitt og þetta undanfarnar vikur, en aldrei komið mér að því þegar ég loksins sest við tölvuna, en einhvern veginn langar mig aldrei til að blogga nema þegar ég er úti að hjóla, að vinna eða ligg sofandi uppi í rúmi. Ég hef því ákveðið að þessi færsla verði sundurlaus samtíningur af stuttum athugasemdum sem til þessa hafa legið óbloggaðar hjá garði.

Þegar ég fór úr vinnunni í dag tók ég smá krók til að hressa mig við. Ég hjólaði niður á Ægisíðu og eins og leið lá út að Kringlumýrarbraut. Það blés 12 metrum á sekúndu úr aust-suð-austri. Þar sem ég barðist með storminn í fangið út að Nauthólsvík mætti ég tveimur skokkurum, með mínútu millibili. Ég kannaðist við þá báða, en það voru Kári Harðarson, sem ég kynntist þegar ég var í MH, og Ágúst Borgþór, sem ég kynntist þegar ég var í MR.

Um daginn barst mér gjöf sem gladdi mitt hjarta. Ármann Jakobsson sendi mér áritað eintak af nýútkominni bók sinni, Fréttum frá mínu landi. Þegar ég hóf lesturinn varð mér skyndilega ljóst að Ármann er meistari hins afóríska stíls, sem hefur ekki verið í hávegum hafður meðal íslenskra rithöfunda undanfarna áratugi, því þó allir vilji vera kjarnyrtir vilja fáir vera stuttorðir.

Kári segir farir sínar ekki sléttar innan um bílana í borg óttans. Ég verð að taka undir. Íslendingar kunna ekki að keyra. Getur líka einhver sagt mér hvers vegna svokallaðir hjólastígar eru næstum aldrei með sveigjur í stað horna? Maður kemur þarna á 40 km hraða og þarf að snarhemla bara til að geta beygt. Hvað er eiginlega málið með það?

Ég er að hugsa um að fara í greiningu til að finna út hvort ég sé með ADHD. Mjög margir vinir mínir, bæði nýir og gamlir, hafa nefnt við mig oft undanfarin 10 ár að ég sé dæmigert tilfelli. Kærastan er sérstaklega sannfærð um að ég sé með athyglisbrest. Kannski ég ætti að fara á lyf og klára háskólanámið? Ég hef reyndar prófað sambærileg lyf, 4 eða 5 sinnum undanfarin 25 ár, aðallega í tengslum við einhverjar skemmtanir, en sá ekki skemmtigildi þeirra og fannst þau eiginlega bara ömurleg á flestan hátt. Mér finnst sennilega of gaman að vera eins og ég er og langar ekki til að upplifa heiminn á meira prósaískan hátt.

Ingólfur skrifar frábæra grein um fasista og hálfvita á Kistunni.

Þessi grein var skrifuð miðvikudaginn 16. apríl 2008 klukkan 22:51. Hægt er að fylgjast með umræðunum gegnum RSS 2.0 veitu. Both comments and pings are currently closed.