Brjálaður Anarkisti

Í fyrradag ætlaði ég að hjóla mér til hressingar upp í Elliðaárdal eftir vinnu. Þegar ég var kominn hálfa leið til Nauthólsvíkur uppgötvaði ég að vinstri sveifin var farin að rása til. Eftir stutta athugun sá ég að skrúfan var orðin laus og pedalasveifin með. Ég hjólaði hægt með öðrum fæti niður á N1 þar sem ég fékk lánaðan 8mm sexkant. Ég herti þetta duglega og hélt síðan áfram. Þegar ég var kominn að Víkingsheimilinu fann ég að þetta var aftur að losna. Ég hélt því áleiðis norður á bóginn, til að heimsækja bróður minn sem eflaust ætti verkfæri. Við Pizza Hut við endann á Bústaðavegi hitti ég hóp af vel útbúnu fjallahjólafólki sem var með 8mm sexkant meðferðis. Ég herti aftur og hélt áfram. Þegar ég var kominn í Skipasund til bróður míns var sveifin aftur orðin laus. Þar fékk ég lánað topplyklasett og herti svo um munaði. Síðan fór ég heim.

Daginn eftir kom ég við í Borgarhjólum á leið minni í vinnuna. Kallinn í Borgarhjólum leit á þetta, herti eins og hann gat og sagði að sennilega þyrfti að skipta um þetta allt og að þetta væri inni i ábyrgðinni hjá Erninum. Ég hjólaði því þangað eftir vinnu. Þeir sögðu að þetta væri þekkt vandamál og kæmi stundum fyrir, en einhvern veginn hafði ég það á tilfinningunnni að þetta kæmi bara fyrir fólk eins og mig sem stendur á pedulunum eins og Mongóli í ístöðum.

Síðan labbaði ég til afa og spjallaði við hann um hleranir, en hann var nr 28 á listanum sem var birtur í Morgunblaðinu. Hann sagðist ekki þurfa neina afsökunarbeiðni; hann vorkenndi þessum aumingjum og mættu þeir hvíla í friði.

Ég þurfti að vinna um nóttina og tók því frí til hádegis. Fyrir klukkan 10 fékk ég síðan SMS frá Erninum þar sem þeir sögðu að hjólið væri tilbúið og kostnaður minn væri enginn. Þegar ég sótti það sögðu þeir mér að nýi öxullinn væri langtum sterkbyggðari en sá gamli.

Mér finnst núna eins og þetta sé alveg nýtt hjól.

Ég hef ákveðið að fara á Drekktu betur á eftir, án þess þó að hafa orðið mér úti um makker, en tveir eru í liði hverju.

Makkerinn þarf bara að kunna að skrifa, en ég er sem næst óskrifandi.

Stundum verður mér á að búa til ágætis rétti alveg upp úr þurru. Hér er einn sem ég er kominn með æði fyrir í seinni tíð

Þorskur í vatni

• 2 l vatn
• 2-3 þorskbitar
• 1 stór hnúður af engifer
• 1-10 chili
• 2-4 gulrætur
• 5-10 sveppir
• Hálfur kúrbítur
• 3 matskeiðar af ostrusósu
• Lítið búnt af kóríander

Vatnið er sett í pott og kveikt undir og stillt á hæsta. Tveir þorskbitar eru settir ofan í, best er að setja þá beint úr frysti. Engiferinn er saxaður í mjög smátt og fer út í. Chili sömuleiðis, síðan gulrætur í þunnar sneiðar, sveppir í sneiðar. Þegar þetta hefur bullsoðið í 10 mínútur eftir að síðasti sveppabitinn fór út í fer kúrbíturinn út í, saxaður í aðeins stærri bita en hitt. Þetta er látið bullsjóða í nokkrar mínútur til viðbótar. Síðan er þriðji þorskbitinn settur út í og látið sjóða í 2 mínútur en þá er ostrusósu bætt út í og látið sjóða í fimm mínútur til viðbótar. Síðan er slökkt undir og kóríanderinn er saxaður í smátt og hent út á súpuna rétt áður en hún er borin fram.

Ég hef núna gengið um í stuttbuxum undanfarnar þrjár vikur (og svo hjólastuttbuxum innanundir). Þessi reynsla mín hefur kennt mér að veðrið hér á Íslandi verður næstum aldrei of kalt fyrir stuttbuxur, sem eru alla jafna mikið þægilegri en síðbuxur. Þá fór ég að velta því fyrir mér, hvers vegna ekki ganga um í kilti?

Fást þau ekki í Dressmann eða Hagkaupum?

Þegar maður er 98 ára og hefur gaman að veislum eru öll afmæli stórafmæli.

Stelpurnar spiluðu fyrir afa, bæði saman og í sitthvoru lagi, og hlutu gríðarlegt lof fyrir. Afmælissöngurinn var sunginn með saxófónundirleik. Andrea söng með undirleik þessara gaura. Birna fór í splitt. Eftir að við fórum hélt afmælisbarnið af stað í partí. Ég hitti hann síðan um hádegið daginn eftir þar sem hann var hress eins og vanalega.

Daginn eftir fór ég í langan hjólatúr, enda þarf maður nauðsynlega að svitna vel öðru hvoru. Ég hjólaði upp með Elliðaám að stað ekki langt frá hesthúsabyggðunum þaðan sem ég gat bæði séð Elliðavatn og Rauðavatn. Á heimleiðinni hjólaði ég gegnum Breiðholt, bæði efri og neðri. Mér finnst þessir staðir vera farnir að líta út eins og verstu slömm. Víða má sjá yfirgefnar verslunarmiðstöðvar sem líta út eins og draugaborgir sem tíminn hefur gleymt. Ég tók eftir því að enn eru flestir göngu- og hjólastígar austan Breiðholtsbrautar ósópaðir eftir veturinn. Er þetta kannski vegna þess að þjónusta borgarinnar á ekki að vera fyrir öreiga og þess háttar annars flokks borgara? Það er svo einkennilegt að það virðist sem að það sé hægt að moka sandi á alla stíga á einni nóttu, en svo tekur marga mánuði að sópa þá. Á meðan eru þessir stígar stórhættulegir.

<kaldhæðni>
Ef peninga til gatnamála skortir, þá mætti kannski fá sterkefnuð stórfyrirtæki til þess að styrkja þennan málaflokk gegn því að öðlast ódauðleika og eilífa auglýsingu með því að fá götur á höfuðborgarsvæðinu nefndar eftir sér. Microsoft gæti t.d. fengið örnefnin Windowshlíð og Gateskór.
</kaldhæðni>

Ég fór á þessa tónleika í gær. Þetta er dóttir kærustunnar, en hún hefur spilað jafn lengi á fiðlu og dóttir mín á saxófón, eða síðan í haust. Þær eru fæddar sama ár. Mér finnst þær báðar ótrúlegar.

Afmælið var gaman. Ég fékk kokkasvuntu í afmælisgjöf frá kærustunni og svo borðuðum við á Ban Thai. Um kvöldið fórum við á Næsta bar, en fórum svo snemma heim.