Brjálaður Anarkisti

Það er ég í dag.

Það er svo margt sem ég ekki veit og ég er á hverjum degi að uppgötva eitthvað sem ég vissi ekki í gær. Um daginn fór ég að lesa um púka Maxwells. Samstundis datt mér í hug að kostnaðurinn við að afla og vinna úr upplýsingunum myndi auka heildaróreiðu kerfisins, en les síðan nokkrum sekúndum síðar

One of the most famous responses to this question was suggested in 1929 by Leó Szilárd and later by Léon Brillouin. Szilárd pointed out that a real-life Maxwell’s demon would need to have some means of measuring molecular speed, and that the act of acquiring information would require an expenditure of energy.

Þetta þurfti einn af færustu eðlisfræðingum heims til að uppgötva árið 1929, en í dag getur einhver amatör sem fiktar í kerfum komist að sömu niðurstöðu gegnum reynslu sína af upplýsingakerfum. Ráðgáta gærdagsins er orðin að sjálfsögðum staðreyndum nútímans, en ekki endilega vegna þess að lausnin er orðin þekkt, heldur vegna þess að vandamálin sem voru einungis þeóretísk fyrir nokkrum áratugum eru nú í dag orðin að daglegum áhyggjum nútímamannsins og ný hugðarefni leiða til nýs hugsunarháttar.

I am the one in ten
A number on a list
I am the one in ten
Even though I don’t exist
Nobody knows it
But I’m always there
A statistic, a reminder
Of a world that doesn’t care

My arms enfold the dole queue
Malnutrition dulls my hair
My eyes are black and lifeless
With an underprivileged stare
I’m the beggar on the corner
Will no-one spare a dime?
I’m the child that never learns to read
’cause no-one spared the time

I am the one in ten
A number on a list
I am the one in ten
Even though I don’t exist
Nobody knows it
But I’m always there
A statistic, a reminder
Of a world that doesn’t care

I’m the murderer and the victim
The licence with the gun
I’m a sad and bruised old lady
In an alley in a slum
I’m a middle aged businessman
With chronic heart disease
I’m another teenaged suicide
In a street that has no trees

I am the one in ten
A number on a list
I am the one in ten
Even though I don’t exist
Nobody knows me
But I’m always there
A statistic, a reminder
Of a world that doesn’t care

I’m a starving third world mother
A refugee without a home
I’m a house wife hooked on valium
I’m a pensioner alone
I’m a cancer ridden spectre
Covering the earth
I’m another hungry baby
I’m an accident of birth.

I am the one in ten
A number on a list
I am the one in ten
Even though I don’t exist
Nobody knows me
But I’m always there
A statistic, a reminder
Of a world that doesn’t care

I am the one in ten
A number on a list
I am the one in ten
Even though I don’t exist
Nobody knows it
But I’m always there
A statistic, a reminder
Of a world that doesn’t care

Í gærkvöldi hjólaði ég upp í Mjódd til að taka þátt í hópreið fjallahjólaklúbbsins. Við hjóluðum 30 saman gegnum Fossvog og enduðum á höfuðstöðvunum á Brekkustíg 2 þar sem ég fékk mér kaffilögg og talaði við Morten og fleira áhugavert fólk.

Á leiðinni heim datt mér í hug að koma við á Næsta bar. Þar hitti ég Stebba og Borgar og fór að spjalla við þá um heima og geima, hugbúnað, stjórnun, fæðing hugmynda, tengsl bættra samskipta og aukinna ranghugmynda og svo auðvitað hugbúnað. Brandararnir flugu, en ég veit ekki hvort nokkrir aðrir á staðnum hefðu skilið þá. Ég hef ekki hlegið jafn dátt í marga daga.

Ein hugmynd sem flaug að mér og er sennilega mikið til í, að bók nafna míns Canetti um Fjöldann og Völdin veitir okkur sennilega meiri innsýn í heimsku stofnana og hugbúnaðarfyrirtækja en Dilbert, Foucault og Fred Brooks samanlagðir, en þó er ég samt ekki viss um hinn síðastnefnda, þar sem ég hef ekki enn orðið mér úti um þessa bók sem ég hef þó ætlað að lesa í 10 ár.

Ég fór á þessa tónleika í gærdag. Mér finnst þetta frábært fyrir bara níu ára stelpu sem hefur bara spilað í einn vetur, þrátt fyrir að hún fipast tvisvar og hljóðfærið er stillt kannski tæpan kvarttón of lágt.

Í öðrum fréttum er það helst að móðurafi minn, Stefán Bjarnason verkamaður, er 98 ára í dag. Stefán fæddist í Ölversholti í Hraungerðishreppi segir Íslendingabók, en ég hélt alltaf að hann hefði fæðst á Hæli í Núpssókn eins og bróðir hans Brynjólfur ráðherra og heimspekingur. Hann ber árin vel og er duglegari að sækja barinn en ég.

Ég lýsi því yfir að sumarið er komið.

Að minnsta kosti er ég farinn að ganga um í stuttbuxum.

Mitt borgaralega hjarta hefur stundum flöktað yfir því lúxusvandamáli að það er ekki nóg af utanhúss tennisvöllum í þessari borg, sérstaklega ekki í eldri hlutanum. Hins vegar er viss stemning yfir því að hjóla vestur inn í sólarlagið að afloknum degi á tennisvellinum.

Ég vaknaði klukkan fimm í morgun við muezzin að kyrja rétt fyrir utan gluggann minn, eða svo fannst mér. Það fyrsta sem kom upp í kollinn á mér var “Hvað er hann Stefán að gera nú?” eins og ég ætti ekki aðra nágranna. Ég fór að velta fyrir mér hvort Vantrú væri farin að framkvæma hugmyndina sem ég viðraði við vini mína á #atheism um daginn, að eina leiðin til að losna við ónæði af kirkjuklukkum væri að búa til meira ónæði sem muezzin og neyða með því yfirvöld til að banna allt trúarlegt ónæði. Svo fannst mér eins og hljóðið dofnaði eins og í fjarlægð og fór þá að velta því fyrir mér hvort einhver hefði verið með megafón í bíl að keyra um hverfið.

Svo núna áðan var ég að sjá þetta.

Valkyrjan dóttir mín segir að ég ætti að vera í Útsvari, ég myndi rúlla þeim öllum upp.