Erlendir efnahagsfréttaskýrendur hafa sagt að Ísland sé kanarífuglinn í námagöngunum í lausafjárkreppunni. Áður fyrr voru kanarífuglar í búri notaðir sem gasmælar í kolanámum; þegar fuglinn drapst var kominn tími til að fara aftur upp á yfirborðið.
Nú er kanarífuglinn kominn með súrefnisgrímu.
Ég veigra mér við að sýna framhaldið af þessu atriði, af ótta við að vera að hvetja til læmingjahegðunar meðal sparifjáreigenda …
Það var ég sem bjó til þessa mynd rétt fyrir síðustu borgarstjórnarkosningar.
Brennisteinslyktin í loftinu allt í kring um okkur er þrúgandi.
Er Reykjavík mengaðasta borg Evrópu?
Ég hef tekið eftir því að við virðumst oft reyna að ala börnin okkar upp andstætt skapferli þeirra og ef við sjáum einhver afgerandi persónueinkenni þróast, þá reynum við oft frekar að draga úr þeim í uppeldinu frekar en að þroska þau. Ég man til dæmis að báðar ömmur mínar (sem voru reyndar báðar alveg frábærar konur) þreyttust seint á að segja mér að það væri slæmt að monta sig. Aldrei fékk maður að heyra neinar frekari skýringar á því af hverju það væri svona slæmt. Síðar komst ég að því að í suðrænni löndum getur þetta verið enn meira þrúgandi, en þar hef ég upplifað að vera skammaður fyrir að monta mig þegar það eina sem ég gerði var að segja að mér liði vel.
Fyrir nokkrum mánuðum var ég greindur með vissa geðræna röskun sem er reyndar mjög algeng hér á landi og er víst til prýðileg (en umdeild) meðferð við, þótt ég hafi ekki enn látið reyna á það. Það kom mér mjög á óvart að fjöldi fólks sagði mér að það væri best ef ég héldi þessu leyndu fyrir öðrum en mínum nánustu. Hvers vegna í andskotanum ætti ég að vera að fara í felur með hver ég er? Auðvitað skilgreinir þetta mig ekki, en þó er þetta hluti af því hver ég er, og hefur sennilega haft gríðarlega mikil áhrif á allt mitt líf, hvernig minni skólagöngu var háttað, hvernig mínum samskiptum við annað fólk var háttað og á ótal aðra þætti daglegs lífs. Hvers vegna í ósköpunum ætti ég að skammast mín fyrir það? Er ekki allt í lagi með fólk?
Ég er búinn að leysa málið. Við skulum bara þykjast vera að nota peninga héðan í frá. Lífið gengur bara sinn vanagang og við kaupum og seljum, en engir raunverulegir peningar skipta um hendur. Eins og í teboði hjá fimm ára telpu, þá er aðalatriðið ekki að drekka raunverulegt te, heldur er það samverustundin og seremónían sem skiptir máli.
Við áttum ekki neina peninga hvort eð var, við þóttumst bara eiga þá, þannig að þetta kemur allt heim og saman.
Hér er svo athyglisverð mynd sem ég var að stela af netinu:
Stundum fæ ég tilfinningu sem ég kalla Josef K tilfinninguna. Þá finnst mér eins og allir horfi á mig eins og þeir telji sig vita upp á mig eitthvað hræðilegt sem ég hef ekki neinn grun um hvað gæti verið.
